tag:blogger.com,1999:blog-223417172011-04-22T03:09:56.811+03:00moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.comBlogger431100tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-40757628206347052922007-06-14T18:42:00.000+03:002007-06-14T19:12:06.014+03:00Σήμερα έπεσα πάνω σε ένα παλιό τετράδιο..Πήγα να σκίσω τα πρώτα φύλλα που είχα γράψει κάτι παλιές σημειώσεις και έπεσα πάνω σε κατι που είχα γράψει -κ είχα ξεχάσει-28-01-2005..<br /><br /><span>Μοναξιά είναι η απουσία προσώπων ή η έλλειψη του νιωθω;<br />Μήπως είναι ο πόνος ή το χάσιμο των δρόμων;<br />Βάθος,Επιφάνεια,Συναισθημα,Αδιαφορία..<br />Ποια είναι άραγε η διαφορά τους;<br />Μήπως είναι τα είδωλα ενός καθρέφτη που σε κοιτουν αντίθετα απο ότι εσυ;<br />Ξέρω πονάς πολύ..Σε νιώθω...<br />Μην αλλάξεις στο βωμό ενός ψεύτικου ειδώλου..<br />Σπάσε τον καθρέφτη και κοίτα τον ευατό σου κατάματα..<br /><br />Υγ1:Αφιερωμένο σε όσους φοβούνται μήπως χάσουν τον ευατό τους...<br /><br /></span><br /><br />Υγ2:Σήμερα είχα μια σχετική κουβέντα για το αν πρέπει να χάνουμε τον ευατο μας ή όχι..Πόσο τυχαίο είναι αυτο;<br /><br />Υγ3:Έχω χαθεί γιατί τρέχω συνέχεια..Είμαι πολύ κουρασμένη και προσπαθώ να κρατήσω όσες αντοχές μου έχουν απομείνει για να μπώ στην τελική ευθεία της εξεταστικής...<br />Μέσα σε αυτό το εξάμηνο έχασα την υπομονη μου και τις αντοχές μου πολλες φορές λόγω κουρασης..Έκλαψα όσο δεν παίρνει άλλο πιέστηκα ένα στάδιο πριν την τρέλα...Πραγματικά υπήρχαν στιγμές που έχανα ακόμη και την ανάσα μου...Πιστέψε με δεν είμαι υπερβολική ή κολλημένη με τη σχολή μου απλά ένα χαμένο εξάμηνο,μια δύσκολη σχολη και 10 σκληροπυρηνικοι καθηγητες με έφτασαν να βιώσω τα οριά μου..Κ δυστυχώς δεν είμαι η μόνη..Το βλέπω και στους φίλους μου...Θεωρείτε τυχαιο οτι στη σειρά έπιασε τη μέση τους 3 άτομα απο την παρέα λόγω καθιστικής ζωής;Για 10 μέρες περπατούσα και με χτυπούσε ηλεκρικό ρεύμα στη μέση...Χρόνος για να πάω σε γιατρό;Ούτε για πλάκα..Κάναμε τράμπα ο ένας τα φάρμακα στον άλλο...<br />Εννοείται πως όλο αυτό το διάστημα για 'ευκαιρίες' εκτός σχολής τις αγνόησα επιδεικτικά και μαζί με αυτές τις ανάγκες μου....<br /><br />Υγ4:Το μόνο ευχαριστο μέσα σε όλα τα προηγούμενα είναι οτι πέρασα το proficiency.. Τελικά ήσασταν οι καλυτεροι χορηγοί ενέργειας...Ευχαριστώ μέσα απο την καρδιά μου..<br /><br />Φιλιά σε όλους...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-4075762820634705292?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-82722844432962612492007-04-23T14:06:00.000+03:002007-04-23T14:32:12.855+03:00Είχα πολύ καιρό να γράψω..πολλές φορές ένιωσα την ανάγκη αλλα δεν πρόλαβαινα..<br />Έδωσα εξετάσεις για τα Αγγλικά και στα καπάκια ξεκίνησε ένα επιβαρυμένο εαρινό εξάμηνο(μιας και έχω τα διπλά μαθήματα λόγω χαμένου εξαμήνου)..<br />Τρέξιμο τραγικό..Όμως σήμερα με αφορμή την γιορτή μου ψιλοέπεσα και η ανάγκη μου να γράψω σε τούτο εδώ το blog είναι κάτι παραπάνω απο δυνατή..<br />Με το δικαιολογητικό οτι αυτή η μέρα είναι κάπως "ιδιαίτερη",σκέφτηκα πως την τελευταία περίοδο το μόνο που κάνω είναι να τρέχω απο την μία εργασία στην άλλη...<br />Κατάλαβα οτι έχω αγνοήσει πολλές ζωτικές μου ανάγκες...Αλλά το κακό δεν είναι οτι τις έχω αγνοήσει,αλλα ότι δεν έχω χρόνο γι'αυτές..<br />Βγαίνω ελάχιστα,κοιμάμαι ελάχιστα και το χειρότερο λόγω πεσμένης διάθεσεις μετανιώνω και για τις ευκαιρίες που αγνόησα το προηγούμενο διάστημα και για το τρόπο που σκέφτηκα γενικά...<br />Είναι κάπως θολώμένο το μυαλό μου και ενώ τότε που τα αγνόησα καταλάβαινα οτι έκανα καλά,η κούραση και η ρουτίνα μου παίζει άσχημα παιχνίδια και με κάνει να μετανιώνω..<br />Καταλαβαίνω πως όταν ξελασκάρει λιγάκι αυτή η πιεστική περίοδος θα μπορώ να σκεφτώ κ πάλι καθαρά..Αλλα σήμερα τι κάνουμε που μου βγήκαν όλες οι αδυναμίες;Πώς την παλεύουμε;<br />Θα μου πείτε βγες να ξεσκάσεις..Σωστό..Αλλα λόγω τρεξίματος(πήξιμο ως την Τετάρτη) θα βγούμε με τους άλλους δυο Γιώργηδες της παρέας σε κανα δυο μέρες να το γιορτάσουμε με την υπόλοιπη παρέα..<br />Ααα..το οτι κρύωσα σας το είπα;Ιγμορίτιδα,πυρετό(χτυπάω 38ρια) και ένα βήχα λές και βρυγχάτε λιοντάρι...<br />Τέλοσπάντων,μπορεί να επανήλθα στο blog αλλά μου φαίνεται πως δεν είμαι "δρυμήτερη"..<br />Αντε χρόνια μου πολλα..εύχομαι κάθε του χρόνου και καλύτερα....<br /><br />Χρόνια πολλά με υγέια και ευτυχία και σε όσους άλλους γιορτάζουν...<br />Φιλιά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-8272284443296261249?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-60448445240358517032007-03-14T23:14:00.000+02:002007-03-15T00:03:43.770+02:00Το Σάββατο δίνω Αγγλικά για δεύτερη φορά..<br />Κάθε ευχή δεκτή:):)<br />Αν και μεταξύ μας αυτό το listening που μου κόστισε πέρυσι το proficiency<br />και φέτος θα είναι το δύσκολο σημείο!!<br />Μου είναι αδύνατον να συγκεντρωθώ...Ελπίζω φέτος να μη δίνουν μαζί μου άτομα<br />με γρίπη γιατί πέρυσι ένας πνίγηκε στο βήχα την ώρα που ακούγαμε την κασσέτα..<br />Κανένας Αμερικάνος απο το Michigan θα ήταν για να μας κάνει τη ζωη δύσκολη..χαχαχα:):)<br />Πάντως όπως και να έχει θα κρατάω μαζί μου καμια καραμέλα στον υποψήφιο που θα πνιγεί απο το βήχα...<br />Αααα..και μην μου πει κανείς "break a leg" γιατί το παίρνω σοβαρά και όντως πέφτω...<br />Μάλλον θα φταίει το υψος μου(1.86) και έχω ψηλά το κέντρο βάρους(έτσι το εξηγώ επιστημονικά:):))<br />Την περιγραφή της σαβούρας που έφαγα όμως θα την κάνω άλλη στιγμή γιατί ο χρόνος πιέζει:):):)<br />Φιλιά σε όλους!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-6044844524035851703?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-13296173168101677542007-02-20T08:21:00.000+02:002007-02-20T09:10:25.104+02:00Με την όμορφη ευκαιρία που μου έδωσε η <a href="http://didymous-skulls.blogspot.com/">didymous-skulls</a> γράφω τα πέντε πρώτα πράγματα που μου έρχονται στο μυαλό...(Αν και για να είμαι ειλικρινής είναι η τεταρτη φορά που γράφω αυτό το ποστ γιατι τις προηγούμενες φορές κόλλησε ο blogger-δεν ξέρω αν φταίει η αλλαγή που έκανα στο gmail- οπότε θα κάνω μία περίληψη τωρα για το καλο της ψυχικης μου υγείας)<br /><br />1.Μικρή ερωτευόμουν πολύ εύκολα...Το πιο μεγάλο μου κόλλημα ήταν ο Νικολάκης..Κράτησε 4 χρόνια...Ίσως επειδή δεν μιλήσαμε ποτέ...Απλά ανταλλασαμε πολύ <strong>έντονα </strong>βλέμματα και νόμιζα ότι είχαμε μια άλλου τύπου επικοινωνία τρομάρα μου!Εδω με τον άλλο μιλάς και δεν συννενοείσαι..Μικρή ήμουν όμως ας μην είμαστε αυστηροί:-)<br /><br />2.Οι δυο καταχρήσεις μου είναι το τσιγάρο και η υπερκατανάλωση καφέ...Πρώτη φορά δοκίμασα τσιγάρο στα 11,όταν ένας μεγαλύτερος ξάδερφος που κάπνιζε μού είπε πως το τσιγάρο είναι μεγάλη βλακεία και να μην το δοκιμάσω ποτέ..Το επόμενο πρωί έκλεψα το πρωτο τσιγάρο απο τη μαμά...Συστηματικά ξεκίνησα το κάπνισμα στα 18 μου και πλέον έχω φτάσει στο άθλιο σημείο να κάνω 2++ πακέτα την μέρα...Οσο για το καφέ ένα θα πω:Η ώρα ειναι 8:45 το πρωί,δεν έχω κοιμηθεί και πίνω ακόμη καφέ....ααα,,και πάντα βαρύ εννοειται:-)<br /><br />3.Με ελκύουν πολύ έντονα τα κλειστά ατομα..Με τον όρο κλειστά δεν εννοώ μόνο αυτους που δεν μιλάνε αλλα και όλοι αυτοί που είναι πολυλογάδες,πλακατζήδες,χύμα αλλά πίσω απο αυτό προσπαθούν να κρύψουν κάτι άλλο...Πάντα με εξιτάρει να κάνω ένα βήμα να φτάσω λίγο πιο κοντά στην καρδιά τους!Αντίθετα,έχω θανατηφόρα αλεργία στα δήθεν άτομα!Είναι ένας απο τους βασικούς λόγους να ξεκόψω κάθε είδους σχέση και μάλιστα χωρίς συναισθηματικό κόστος...<br /><br />4.Είμαι άκρως επικοινωνιακό άτομο..Μπορώ να είμαι ατέλειωτες ώρες με πολυ δικα μου άτομα για καφε και να τα λέμε,να τα λέμε,να τα λέμε..Ενδεικτικα, επίσης αναφέρω πως ο τελευταίος λογαριασμός του ΟΤΕ ηταν 170 ευρώ και κάπου εκεί κυμαίνεται προσεγγιστικά συν,πλην 20 ευρω..<br /><br />5.Είμαι αρκετά ενθουσιώδες άτομο και "πορώνομαι"..Θα μιλήσω με ένα παράδειγμα να γίνω πιο σαφής..Έστω ότι μου αρέσει πολύ ένα τραγούδι στα πολυ δικά μου άτομα θα γίνω τρελός Πρήξας..Θα τους το περάσω με flasaki στο pc τους,θα τους το στείλω με msn,θα τους το βάλω ακόμη και απο το τηλέφωνο(δες λογαρισμο τηλεφωνου στο 4:-):-) )Απορώ πως δεν με έχουν ξαποστείλει ακόμη οι φίλοι μου!Μάλλον με αγαπάνε και με ανέχονται;-)Φίλοι μου με τελείως διαφορετικά γούστα αγαπήσαν τον Αλκίνοο,αν και με την στάση μου θα μπορούσαν να τον έχουν μισήσει:-)Επίσης,λόγω της στάσης μου έχω διαπιστώσει πως με ε΄χουν συνδυάσει πολύ έντονα με τραγούδια γι'αυτο και όποτε ακούνε κάποιο απο τα αγαπημένα μου θα με πάρουν τηλέφωνο ή θα μου στείλουν...Ένα απο τα τελευταία μηνύματα που έλαβα:"<em>Γιωργίτσα είμαι έξω και παίζει τα άλογα*!Σ'αγαπω πολύ ρε φιλενάδα!θα σε πάρω αύριο!Φιλάκια πολλά" 26/12/2006 ωρα:4:05:18</em><br /><em></em><br /><em>*το γνωστό τραγούδι του Μπιθικώτση..</em><br /><em></em><br />Τώρα ήρθε η σειρά μου να δώσω πάσα:-):-)<br /><br />1. <a href="http://moins.blogspot.com">Sd54</a><br /><br />2. <a href="http://www.ideesdiluviennes.blogspot.com/">Αναστασία</a><br /><br />3. <a href="http://kaleidoskopio-manolog3.blogspot.com/">kaleidoskopio</a><br /><br />4. <a href="http://fukuru.blogspot.com/">fukuru</a><br /><br />5. <a href="http://sotrek.blogspot.com/">sotrek</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-1329617316810167754?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1170337460960351142007-02-01T14:29:00.000+02:002007-02-01T15:44:21.070+02:00Απο τα χειρότερα ξυπνήματα της ζωής μου...<br />Έμαθα κάτι και αρρώστησα και αυτή τη φορά με αντικειμενικό λόγο,πέρα απο κάθε συναισθηματισμό...<br />Έχθες το βράδυ μιλάω με την πιο αγαπημένη μου θεία που ξέρω πως μου έχει πολύ αδυναμία...Διέκρινα ένα παράπονο στο τόνο της φωνής της αλλά η αλήθεια είναι πως δεν ήξερα τι θα άκουγα 12 ωρες αργότερα...<br />Συνοπτικά ο διάλογος ήταν:<br />-"Γεωργία δεν με πήρες ένα τηλέφωνο"<br />-"Ναι,έχω μπλέξει με τα Αγγλικά και ψιλοτρέχω,όντως χάθηκα" (βέβαια παρόμοιο παράπονο δεν είχε εκφράσει πότε,καθότι ήταν δεδομένο ότι εγώ είμαι φοιτήτρια οπότε αυτή με παίρνει τηλέφωνο)<br />-"Δεν ήξερες οτι ήμουν κρυωμένη εδώ και δύο εβδομάδες;Δεν στο είπε η μαμά σου;"<br />-"Λέω όχι,εξάλλου όλος ο κόσμος κρυωμένος είναι"<br />..εκεί ατιλαμβάνομαι μία υπερευαισθησία απο μέρους της,κάπως ανεξήγητη αλλα το προσπερνάω...<br />Στην συνέχεια εξακολούθησε ένας αδιάφορος σχετικά νορμάλ διάλογος..<br />Μου έλεγε για τις διακοπές που θέλει να κάνει το Πάσχα και αλλα τέτοια χαλαρά πράγματα..<br />Κλείνω το τηλέφωνο και η συνομιλία μας μου άφησε μία περίεργη αίσθηση αλλα και πάλι το μυαλό μου ήταν πολύ μικρό για να πιάσει τί θα ακολουθούσε...<br />Το υπόλοιπο βράδυ μου ήταν αδιάφορο και ήρεμο...<br />Είχα πει στη μανούλα μου το πρωί να με πάρει τηλέφωνο στις 9,μπάς και αξιωνόμουν να πληρώσω κάτι ξεχασμένους λογαριασμούς μιας και κανένα πρωι δεν αξιώθηκα να ξυπνήσω πριν το μεσημέρι...<br />Στις 9 το πρωί με τραγικη ακρίβεια χτυπάει το κινητό μου...<br />-"Καλημέρα Γιωργίτσα.."<br />-"Καλημέρα,καλά είσαι;"<br />-"Όχι τόσο καλά,δεν πήγα στη δουλεια,είμαστε στη θεία σου και θέλει να σου μιλήσει,δεν είναι πολύ καλά"<br />Σκέφτηκα πως θα έκανε καμία υποτροπή το κρύωμα και θα είναι με υψηλό πυρετό....<br />.....<br /><br />Μιλάω μαζί της και ο διάλογος που είχα ήταν σαν το χειρότερο εφιάλτη,ήμουν ακόμη απο τη μαστούρα του ύπνου αλλά τα λόγια που άκουγα ήταν οι χειρότερες σφαλιάρες για να ξυπνήσω...<br />Έβριζε τους δικούς μου και όποιον παρευρισκόταν εκεί και το μόνο που έλεγε είναι Γεωργία μόνο εσένα αγαπάω...Τρόμαξα στ'αλήθεια,και όχι γιατι έβριζε τους πάντες αλλά γιατί μέσα στην όλη αυτη παράλογη κατάσταση το μόνο που τις είχε μείνει είναι η αγάπη της προς τα μένα..΄Ενιωσα ένα βάρος,μια ευθύνη,ένα πόνο..Έπνιγα τα δακρυά μου για να μην αντιληφθεί πόσο πονούσα...<br />-Γεωργία εδώ όλοι με λένε τρελή, είμαι;(εντωμεταξύ κανένας δν της είχε πει κάτι τέτοιο)<br />-Η μάνα σου έχει έρθει εδώ μόνο και μόνο γιατι εχθές σου αγόρασα μια βίλα ογδόντα εκατομμυρίων...<br />Σκέφτομαι θα με πήρε δεπτερόλεπτα ο ύπνος και έχω πιάσει το μισό διάλογο...Κάτι έχασα, κανένα ονειρό της μου περιγράφει...<br />-Γεωργία εδώ όλοι μου λένε πως δεν στην αγόρασα,εσυ με πιστεύεις πως στην αγόρασα;<br />Μόλις συνειδητοποίησα τι μου είπε και πως δεν είχα χάσει δεπτερόλεπτο συνομιλίας αρχίζω να παγώνω και να χάνω τη μιλιά μου...<br />Ακόμη απορώ απο πού βρκα τη δύναμη και ίσα που ψέλλισα "ναι...σε πιστεύω..."<br />Εγώ εχθές μίλησα μαζί της και το μόνο που αντιλήφθηκα ήταν ένα μικρό παράπονο,δεν μπορούσα να διανοηθω πως λιγες ώρες αργότερα θα περνόυσε στο σκαλί του παραλόγου..<br />Πόσο κοντά ειναι η λογική με την τρέλα...πόσο λεπτή και εύθραυστη η διαχωριστική γραμμή;<br /><br />Πονάω πολυ...μου είναι αδύνατον να το πιστέψω....<br />Σήμερα, έμαθα πιο προσωπικό της γεγονός πρέπει να την επηρεασε τόσο...<br />Δεν ξέρω τι έκρυβε μέσα της και γιατί τόσο ξέσπασμα σε όλους εκτός απο μένα...<br />Τρομάζω...το μόνο που λέει ειναι πως μόνο εγώ αξίζω..<br /><br />Τόσο αγάπη μου έχεις που ακόμη και σε αυτή τη δύσκολη θολωμένη στιγμή μπορείς να την ξεχωρίσεις...<br />Πάντα ένιωθα την αδυναμία σου αλλά δεν είχα αντιληθφεί σε τι βαθμό...<br />Το τραγικό ομως είναι πως εγώ είμαι πολύ δειλή..κ θα προτιμούσα αυτή τη στιγμή να έβριζες και μένα...δεν μπορώ να αντέξω όλο αυτό το βάρος...<br />Πριν λίγο έμαθα πως με ζητούσες,και πως πιστεύεις οτι είμαι εκεί κοντά και απλά δεν έρχομαι να δω τι κάνεις...όχι δεν είμαι εκεί,είμαι χιλιόμετρα και μίλια μακρία αλλα η ψυχή μου σήμερα είναι μόνιμα εκεί....<br />Το σώμα μου και να ήταν ισώς να κατέρρεε...<br />Τελικά τι είναι πιο αδύναμο η ψυχή μου 'η το σώμα μου;<br /><br />Ευχομαι με όση ψυχή μου έχει απομείνει να είναι όλα περαστικά...<br />Μάλλον το μυαλό σου έτρεχε σε εκατό μεριές και ήταν ο μόνος τρόπος αυτός για να ξεφύγεις και να ξεκουραστείς...<br /><br />Το γενικό λοιπον συμπέρασμα είναι:περαν του "αγαπάτε αλλήλους","αγαπήστε και τον ευατό σας"...<br />Να νιώθουμε,να αισθανόμαστε,να ζούμε έντονα αλλά όχι σε βάρους του ευατού μας...<br />Είναι όμορφο να ξέρεις πως σε κάθε σου πτώση θα έχεις συμμαχο ε σ ε ν α...<br /><br /><br />υγ:Το blog αυτό το διαβάζουν δύο αγαπημένα δικά μου άτομα(αγάπημένες φίλες απο το σχολείο) και πιθανον να κατάλαβαν σε πιο πρόσωπο αναφέρομαι...Θερμή παράκληση,να μην βγει έξω απο αυτή την ανάγνωση... Σας το ζητώ μέσα απο τα βάθη της καρδιάς μου απλά καθότι είναι ένα θέμα πολύ λεπτό ο μόνος χώρος που μπορούσα να ξεσπάσω είναι εδω...<br />Ξέρω πως με νιώθετε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-117033746096035114?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1169912972376509662007-01-27T17:40:00.000+02:002007-01-27T17:50:41.066+02:00Πολύ υποκρισία ρε φίλε,πολυ δηθεν,πολύ συμφέρον...<br />Ξενέρωσα με πολλά...<br />Κοιτάμε όλοι τον κώλο μας,κρυβόμαστε πίσω απο το καβούκι μας και κοιτάμε να βγούμε ανέπαφοι απο το ο,τιδήποτε φοβόμαστε οτι θα μας επιρρεάσει....<br />Ξύπνησα άσχημα σήμερα...μπορεί όλα αυτά να τα εχω πάρει απόφαση αλλα σε κάποιες φάσεις ξενερώνω...<br />Και σήμερα είμαι πολύ ξενερωμένη...είχα καιρό να το νιώσω τόσο έντονα...αλλα επιφυλλάσομαι...μπορεί το δικο μου καβούκι να τρύπησε για λίγο και να κρύωσε λίγο η ψυχή μου,αλλα όταν σηκωθώ θα φτιάξω τα μπαλώματα!<br />Αντε Γιωργίτσα παρτο αλλιώς γιατί θα βρεις...<br />Χαιρετώ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-116991297237650966?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1167132015235481512006-12-26T12:58:00.000+02:002006-12-26T13:20:15.246+02:00Το 2006 τελειώνει και μπορώ να πώ ότι ήταν μία καλή χρονιά...<br />Εξάλλου πολλά πράγματα είναι θέμα οπτικής γωνίας...Αποφάσισα το ποτήρι μου να το βλέπω μισογεμάτο...Μπορεί όταν κουράζομαι και δεν έχω αντοχές να αδειάζει λιγάκι αλλά και πάλι δεν το ξαναφήνω να αδειάσει...Τη μορφή του πάτου την έχω δει πολλές φορές και την ξέρω καλά....Νομίζω πως ήρθε η ώρα να ξεχειλίσω....<br />Το μόνο που χρειάζεται και εύχομαι σε όλους μέσα απο την καρδιά μου είναι <strong>υγεία</strong>....<br />Μεσα στο 2007 τα ονειρά μας ας γίνουν πραγματικότητα και μην ξεχνάμε κάθε εμπόδιο για καλό...Για όλα τα πράγματα υπάρχει κάποιος λόγος...Σίγουρα μέσα σε ένα χρόνο θα γελάσουμε,θα κλάψουμε,θα πονέσουμε,θα χαρούμε...όλα είναι μέσα στο παιχνίδι και κρατάνε την καρδιά μας ζωντανή...<br />Τα παρακάτω μπορεί να τα έχω πει άπειρες φορές αλλά και πάλι δε νομίζω πως θα σταματήσω να τα λέω...<br />Να αγαπάτε τον ευατό σας γιατί μόνο τότε είστε έτοιμη να <strong>δώσετε αγάπη</strong> και να<strong> δεχτείτε</strong> στην πιο υγιή της μορφή....<br /><strong><em></em></strong><br /><strong><em></em></strong><br /><strong><em><span style="font-size:180%;color:#ff6666;">Καλή χρονιά σε όλους....</span></em></strong><br /><strong><em><span style="font-size:180%;color:#ff6666;">με υγεία και αγάπη....</span></em></strong><br /><strong><em><span style="font-size:180%;color:#ff6666;">εύχομαι το αίσθημα πληρότητας </span></em></strong><br /><strong><em><span style="font-size:180%;color:#ff6666;">να φωλιάζει στις καρδιές όλων....</span></em></strong><br /><strong><em><span style="font-size:180%;color:#ff6666;"></span></em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-116713201523548151?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1165692799061742592006-12-09T20:50:00.000+02:002006-12-09T21:33:19.190+02:00Νιώθω αρκετά κουρασμένη..Εδώ και δύο εβδομάδες ο ύπνος μου έχει περιοριστει στις 0-3 ώρες...Αποτέλεσμα;<br />Να παραμελήσω ένα κρύωμα το οποίο γύρισε σε οξεία βροχίτιδα σε συνδυασμό με ιγμορίτιδα..<br />Επιπλεόν υποφέρω απο φρικτές ημικρανίες και έχουν πρηστεί οι αδένες μου στο λαιμό(τα τελευταία απο ότι μου ειπε η γιατρός οφείλονται στο αγχος και στον εξασ8ενημένο οργανισμό μου)..Έχω καταντήσει να παιρνω τεσσερα διαφορετικά φάρμακα καθως και βιταμίνες για να μπορώ να στέκομαι όρθια...Νιώθω πως άμα αφήσω τον ευατό μου να ξετσιτωθεί θα κοιμάμαι ως την πρωτοχρονιά του 2008!!!<br /><br />Μετράω αντίστροφα το χρόνο που απομένει για να γυρίσω σπίτι μου...θα πάω για 10 μέρες τις οποίες έχω σκεφτεί να τις κάνω δώρο στον ευατό μου...αγαπημένοι φίλοι και άραγμα στο καναπέ δίπλα στο <strong>τζάκι</strong>...Πεθαίνω να βλέπω τη φλόγα του και να την νιώθω να με ζεσταίνει σε σημείο να με καίει...Αυτή η μαζοχιστική μου τάση μπαίνει και στη ζωή μου γι'αυτο και πάντα ρισκάρω να βάλω τον ευατό μου σε καταστάσεις που τσουρουφλίζουν 'η είναι απλα "καμμένες"...Οποτε όπως σωστά μαντέψατε η Γιωργίτσα ξαναέμπλεξε κ αυτή την περίοδο βρίσκεται σε μια κατάσταση που ενω συμβαίνουν πολλά οι συνθήκες δεν την αφήνουν ούτε να την προχωρήσει αλλά ούτε και να επενδύσει...<br />Σωστό άτομο,καλό timing,έντονη χημεία,ξεκάθαρα συναισθήματα και απο τις δύο πλευρές αλλα <strong>λαθος συνθήκες</strong>...Γι'αυτό και παρόλο που μου αρέσει η φωτιά πηρα την απόφαση να <strong>παγώσω</strong> την κατάσταση...<br />Ξέρω πως όποτε με βλέπεις σου δείχνω πλέον διαφορετική,δεν κάνω αυτό που ίσως θέλω εκείνη τη στιγμή αλλα κάνω αυτό που θα προστατευσει τη Γιωργίτσα...Μπορεί να χαλιέμαι που και που γιατι φρενάρω καταστάσεις αλλά απο την άλλη χαιρομαι γιατί είμαι σύμμαχος του ευατού μου....<br />Θα δείξει αν έκανα καλά...το σίγουρο είναι όμως πως δεν θα μετανιώσω...εξάλλου "λάθη έιμαστε,ανθρώπους κάνουμε:D:D"...<br /><br /><strong></strong><strong></strong><strong></strong><em></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-116569279906174259?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1165689319935361042006-12-09T20:28:00.000+02:002006-12-09T20:35:19.953+02:00Αγαπητή Μ. αν νομίζεις πως δεν έχω καταλάβει οτι εσύ παιζεις αυτό το γελοίο παιχνίδι και μοιράζεις το κινητο μου απο εδώ και εκεί κάνεις μεγάλο λάθος..επειδή τα ορια μου εξαντλούνται σταματα το εδω πριν χρειαστεί να μπω σε αλλες διαδικασίες..<br />Λυπαμαι που σπαταλώ χώρο στο blog μου για να σου απευθυνθω απλά αυτός είναι ένας πρώτος τρόπος...<br />Να περνας πολυ ομορφα "γλυκιά μου"...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-116568931993536104?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1163073566634194482006-11-09T13:00:00.000+02:002006-11-09T13:59:26.833+02:00Mετά απο τόσο καιρό νιώθω πως βρίσκω χρόνο για να γράψω...ψηφίστηκε κατάληψη στη σχολή για σήμερα...αυτό το εξάμηνο ο χρόνος μου είναι πραγματικά πολυ περιορισμένος..ελάχιστος ύπνος,με ένα πολύ πιεμένο πρόγραμμα γεμάτο εργασίες που πρέπει να παραδοθουν σε πολύ στενά χρονικά πλαίσια...<br /><br /> Σήμερα παραδίδαμε άλλη μία εργασία,αλλα ευτυχώς λόγω κατάληψης πήρε παράταση...<br />Αν και η ψυχολογία μου είναι πολύ καλή και αντέχω όλη αυτή την πίεση νομίζω πως εχθές ξεπέρασα τα οριά μου..Στο εργαστήριο που παραδίδαμε εχθές δεν τα πήγαμε κ τόσο καλά κ μας είπε ο βοηθός πως την επόμενη φορά "θα φτύσετε αίμα.."..Άκου φράση..γιατί ρε φιλαράκι θα φτύσουμε αίμα;επειδη με περνάς το πολυ δυο χρόνια και είσαι απλά ένας μεταπτυχιακός;απο που σου προέκυψε τόση εξουσία;την ίδια σχολή βγάλαμε και ξέρεις τι πίεση τραβάμε...θα μου πεις πως και σένα μέχρι να τελειώσεις καποιοι κομπλεξικοι σε προσβάλλανε και τώρα ήρθε η δική σου σείρα...<br /> Τέλοσπάντων δεν θα συχυστώ άλλο σήμερα γι'αυτο..είπαμε είναι μια ελέυθερη μέρα και θα τη χαρώ...<br /> Κατα τ'αλλα είμαι μια χαρά...Παρόλο που δεν βγάινω πολύ,έχει τύχει το εξάμηνο αυτό να γνωρίσω πιο πολλά άτομα απο κάθε άλλο εξάμηνο..ίσως αυτό να οφείλεται στην ψυχολογία μου και στη διαθεσή μου να περνάω καλά ακόμη κ στις άσχημες συνθηκες αυτού του εξαμήνου...<br /> Επισης,ακόμη πιο βασίκο είναι πως εδω και λίγους μήνες λογω συγκυριών ξεχώρισα ποια άτομα έχω δίπλα μου και που να ανοίγομαι...Η παρέα μου μπορεί να παραμενει ίδια αλλα ξεχώρισα τις πραγματικές φιλίες μέσα σε αυτή..Με τον τρόπο αυτό βελτιώθηκε και η σχέση μου με τα άτομα που δεν ταιριάζω γιατί μή επιδιώκοντας κάτι πιο ουσιαστικό δεν μου χαλάνε και δεν τους χαλάω την καθημερινοτητά τους....<br /> Τέλος,ας πω και δυο κουβέντες για τα συναισθηματικά...Σκηνικά που γίναν μία εβδομάδα πριν με μπερδέψαν λίγο...Μπορεί οι συνθήκες και οι καταστάσεις να ήταν πολυ καλύτερες του αναμενόμενου...όμως ουδεν κακο αμιγές καλου και κατ' αναλογο τρόπο ουδεν καλό αμιγες κακού...υπάρχει ένα υπόβαθρο που με μπερδεύει και δεν μπόρω να αποφασίσω πως να ενεργήσω απο έδω και στο εξής....Η λύση είναι πως δεν θα ενεργήσω κάπως θα αφήσω το χρόνο να κυλήσει και όλα θα γίνουν...Εξ'αλλου οπως και να ενεργήσουμε στις καταστάσεις που ζούμε υπάρχει πάντα μία εξωτερική δύναμη που τις καθορίζει...<br /> Αυτή η δύναμη άλλες φορές διέπεται απο Νόμους του Μέρφυ και άλλες φορές απο τις Αρχες της Κωλοφαρδίας...<br /> Η μόνη λύση για να μειώσουμε τις πιθανότητες να συναντήσουμε το Μέρφυ είναι η θετική σκέψη,να σκεφτόμαστε και να αναλύουμε τα σκηνικά λιγότερο και να αφήνουμε κάποια πράγματα χαλαρά χωρίς να τα πιέζουμε...Μπορεί να μην τα καταφέρνω πάντα,σημασία όμως έχει πως το προσπαθώ...Παλιότερα,είχε γίνει αδερφικός μου φίλος και μέσα απο τις γκαντεμίες που μου πρόσφερε έμαθα πολλά...Πλέον το συναντω σπανιότερα στο διάβα μου...<br />Καλέ μου φίλε Μέρφυ τελικά προτιμώ μακρία και αγαπημένοι,αλλά όταν η ζωή μας ξαναφέρει δίπλα ξέρω πως θα είναι στη φάση που θα χρειάζεται να εκτιμήσω τις καλές στιγμές που ζω..Όλα χρειάζονται, εξάλλου είναι θέμα ισορροπίας....<br /><br />υγ:Μπορεί πλέον να μην προλαβαίνω να γράφω συχνά,όμως όποτε προλαβαίνω τριγυρίζω στην blogosfaira και διαβάζω τα άτομα που με ενδιαφέρουν..είμαι εδώ ακόμη και ας μη φαίνομαι...Να είστε καλά και να σας προσέχετε...:):):)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-116307356663419448?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1157838535999929562006-09-10T00:25:00.000+03:002006-09-10T00:48:56.036+03:00Σε λιγότερο απο 24 ώρες κλείνουν 22 χρόνια βλακείας, χαράς, λύπης, αισιοδοξίας, απαισιοδοξίας...<br />Φίλοι που μείναν, φίλοι που φύγαν, άνθρωποι που αγάπησα και δόθηκα, άνθρωποι που πρόδωσα και ξέχασα...Κάπως έτσι είναι το παιχνίδι που λέγεται ζωή..<br />Για να είναι κάποιοι άνθρωποι δίπλα σου σε κάποια φάση της ζωής σου,έχουν λόγο ύπαρξης...Όταν μια σχέση δεν κρατάει ακόμη και εκεί υπάρχει κάποιος λόγος..Ίσως να είναι πιο σημαντικός στη ζωή κάποιου άλλου και εσύ μάλλον χρειάζεσαι κάτι διαφορετικό...<br />Νίωθω ευτυχισμένη γιατι δεν έχει υπάρξει περίοδος της ζωής μου που δεν έχω ανθρώπους δίπλα μου(όχι με τον ρόλο των αυλικών,ουσιαστικά δίπλα μου)...Δεν ξέρω αν θα μείνουν σχέσεις αιώνιες,ξέρω όμως πως όσες μείνουν ΄θα είναι αυτές που αξίζουν,αυτές που με αφήνουν να αναπνέω και με βοηθάνε να πάω ένα βήμα πιο πέρα....<br /><br />Βέβαια δεν κρύβω πως οτι μερικά χρόνια πριν ζούσα στο ροζ μου "κουτακι" με μορφές και συγκυρίες που της έπλαθα όπως ήθελα ή ίσως όπως άντεχα να είναι...Ευτυχώς όμως συνειδητοποίησα σχετικά νωρίς οτι το "κουτάκι" αυτο είχε υφή παραμυθένια...<br /><br />Σήμερα μπορώ να πω πως υπάρχει κάτι που μου δίνει πολύ δύναμη..Για την ώρα δεν θέλω να το αποκαλύψω γιατί όποτε παραδέχομαι πως πάει κάτι καλά...Είναι σα να με ακουει ο Μερφυ και θέλει να κάνει πειράματα πάνω στη θεωρία του..:):)Οπότε καλύτερα να το κρατήσω στην καρδιά μου...<br /><br />Μπαίνοντας στον 265ο μήνα της ζωής μου μπορώ να πω πως κοιτώ τη ζωή κατάματα με το κεφάλι ψηλά διεκδικώντας πράγματα για μένα....<br />Θα κάνω πρώτη μια ευχή για μένα(εγωιστικό?)<br /><br /><strong>Χρόνια καλά Γιωργίτσα..:):):)</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-115783853599992956?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1157379675500090132006-09-04T17:14:00.000+03:002006-09-04T17:21:15.516+03:00"Μάθε να υποστηρίζεις ο,τιδήποτε γουστάρεις και μην απολογείσαι σε κανένα"...<br />Σ'ευχαριστώ γι'αυτή σου τη φράση...μπορεί να μην στο έδειξα αλλα με ξύπνησε αρκετά...<br />Τελικά η δύναμη που έχουν 10 λέξεις απο άτομα που σε αγαπούν δεν συγκρίνονται με όλα τα γλυκανάλατα λόγια του κόσμου...<br />Βαρέθηκα τα μεγάλα λόγια κ τις "σάλτσες"...απο εδώ και πέρα αυτό που θέλω είναι λίγα λόγια κ <strong>σταράτα</strong>...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-115737967550009013?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1156865624771957102006-08-29T17:33:00.001+03:002006-08-29T18:33:45.506+03:00Τελικά πολλές αλήθειες και -ίσως οι μεγαλύτερες-κρύβονται σε μικρά σκηνικά της καθημερινότητας...όπως για παράδειγμα στο να πάρει κάποιος ένα δίπλωμα αυτοκινήτου...<br />Μία φίλη μου Χ έδωσε για δίπλωμα...τρίτη φορά...ενώ πάντα τα πηγαινε πολυ καλά όσο ήταν με το δάσκαλο την ώρα της εξέτασης πάθαινε κρίση πανικού και τα ψιλοθαλάσσωνε με αποτέλεσμα τις δύο πρώτες φορές που έδωσε να κοπεί...<br />Σήμερα λοιπον όλα πήγαν κατευχην και το πέρασε...Το οτι έδινε, το είχε πει μόνο σε μένα, ετσι ώστε άμα κάτσει καμία στραβή να μη δοθει περαιτέρω έκταση στο θέμα...<br />Αφού λοιπόν τελείωσε η διαδικασία με παίρνει τηλ.(είχα καλό προαίσθημα αλλα ήμουν λίγο αγχώμενη) κ μου λέει τα ευχάριστα...στο τηλέφωνο επικράτησε μια κατάσταση πανικού άρχισα να φωνάζω απο τη χαρά μου..ένιώθα πόσο βάρος της έφυγε γιατί πλέον της είχε γίνει ψυχολογικό με τις ψιλογκαντεμιες που της είχαν κατσει τις 2 προηγούμενες φορές...<br />Ως εδώ όλα καλά...<br />Πάει σπίτι της και παίρνει την άλλη φίλη της να την ενημερώσει για τα ευχάριστα και αυτή με το ζόρι της είπε ενα "α..ναί;μπράβο σου..."μέσα στην ψύχρα...σα να ξενέρωσε κιόλας..<br />προφανώς την ενόχλεισε που δεν της είχε πει τίποτα...και υπερίσχυσαν συναισθήματα ψιλοζήλιας,ξενερώματος και ίχνος χαράς δεν έδειξε....το πέρασε το σκηνικό σαν να της είπε "το σουτιεν που αγόρασα εχθές με στενεύει"...(τονίζω πως κανείς δεν γνωρίζει οτι μου είχε πει εμένα για οτι θα έδινε,οπότε ακομη κ να ζηλέυε γι αυτο-αδικαιολογητα και πάλι-δεν έπαιζε..)<br />Ψιλοξενέρωσε η φίλη μου δεν περίμενε τέτοια αντίδραση..κ της λέω κοίτα να το χαρείς σου έφυγε ένα μεγάλο βάρος,δεν μπορεί να σου κόψουν τη χαρά τα κολλήματα που τρώει το κεφάλι του καθενος...<br />Όλοι ξέραμε πόσο ήθελε να πάρει αυτό το κωλόχαρτο και πόσο άσχημα της είχαν κάτσει οι δύο φορές..θεωρούσα αδιανόητο ένας ανθρωπος να σκεφτεται με αυτο τον τρόπο...<br />Τελοσπάντων λέω,ας πάει στο καλό...μπορεί να ήταν στις στραβές της,εξεταστική έχουμε,πιεσμένοι είμαστε..ίσως ήταν κ τυχαίο..λέω χέστο Γεωργία δεν είσαι σε θέση εσύ να κρίνεις πως φέρεται ο άλλος....<br />Κ εκεί που λέω εντάξει δεν έγινε κ τίποτα με παίρνει μία άλλη φίλη μου τηλέφωνο(όπως καταλαβαινετε το τηλέφωνο το έχω κάνει σκουλαρήκι)..Μου λέει"κανένα νέο;"...και της λέω ναί "πάρε τη Χ τηλέφωνο να σου πει κάτι πολύ ευχάριστο"(τουλαχιστον έγω το θεωρούσα πολυ ευχάριστο γιατι όλα τα άτομα που εμπλεκόμαστε στο πιο πάνω σκηνικό υποτίθεται οτι είμαστε φίλες και όχι απλά γνωστές)..Μου λέει τι; Κ της λέω ότι "πήρε το δίπλωμα η Χ,έδωσε σήμερα"...Ε, "καλά σιγά,δεν είναι επιτυχία να παίρνεις το δίπλωμα με την τρίτη φορά;και γιατί το έκρυψε,εμεις την αγχώναμε;Για κάφρους μας πέρασε"...(Ντο'ι'ονγκ)Έπαθα ένα ψιλοσόκ...Απο αυτό που της είπα αυτά έχει να πεί και να βγάλει αυτά τα άκυρα συμπεράσματα....Λέω χέστω ρε Γεωργία ο τομέας συννενόηση σήμερα δεν σου πάει.. και το κλείνω όπως-όπως....(κ επειδή την ξέρω όταν μιλήσει με τη Χ θα της δείξει μεγάλο ενθουσιασμό)Τελικά είμαι εγώ υπερβολική που χάρηκα;Απο ένα τόσο απλό σκηνικό ο καθένας βρήκε την ευκαιρία να βγάλει τις χόλες του...Δεν ασχολούμαι άλλο...<br />Όσο 1+1=3 άλλο τόσο και εγώ καταλάβαίνω τι παίζει...Το σκηνίκο δεν με προβλημάτισε κ ούτε με έριξε(δεν μπορεί ο τρόπος σκέψης του καθενός να υπερισχύσει της χαράς που ένιωσα για τη Χ)ήταν απλά επικοδομητικό για να βγάλω τα κλασσικά γνωστά συμπεράσματα:<br />Όλοι ξέρουν να κάθονται πολύ πιο αξιοπρεπείς απέναντι στην λύπη σου(έχει πολλούς συμβουλάτορες ο πλανήτης γη και δεν εξαιρώ εμένα)..Όταν είσαι πεσμένος όλοι μια χαρά τα λένε(είναι ένα σκαλί πάνω απο σένα) τι γίνεται όμως όταν σε εξυψώνει το συναίσθημα της χαράς;Πόσοι έχουν τα κότσια να έρθουν να πετάξουν μαζί σου...;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-115686562477195710?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1156595304597979092006-08-26T14:59:00.001+03:002006-08-26T15:32:00.950+03:00Πέρασαν δύο εβδομάδες απο τότε που ήρθα εδώ..<br />Στην αρχή δυσκολέυτηκα στην προσαρμογή αλλα τελικά την βρήκα την άκρη..<br />πλέον μπορώ να πω πως τα πράγματα πήραν το δρόμο τους...<br />περνάω καλά,ψιλοδιαβάζω και γενικά έχω χαλαρώσει πολύ...<br />Ήταν σωτήριο αυτό το καλοκαίρι,νέες καταστάσεις,νέα άτομα,νέα μέρη...ξέφυγα απο τα συνηθισμένα...'Ισως και γι'αυτό το πήρα λίγο κατάκαρδα όταν ήρθα εδώ,φοβόμουν μην κολλήσω πάλι στα "συνηθισμένα"...<br />Τελικά όμως όλα καλά..Δεν ξέρω αν άλλαξαν οι καταστάσεις ή εγω...Μάλλον τελικά πατησα το κουμπάκι κ πήρα την απόφαση να το δώ λίγο αλλίως...Εντάξει δεν λέω ότι έγινα άλλος άνθρωπος γιατί στα 22 χρόνια συγκατοικησης με τον ευατό μου πλέον τα έχω βρει..απλά μάλλον άλλαξα ρότα σε σχέση με το που θα ξοδεύω χρόνο και ενέργεια...<br />Θα έλεγα ίσως οτι έχω γίνει λίγο πιο "παρτάκιας"..λίγο πιο αδιάφορη και έβαλα λίγο φρένο στο μηχανάκι του μυαλού μου..βρόμαγε λίγο καμένη φλάτζα και λέω δεν γαμ....(σορρυ κιόλας)..<br />Σκηνικά που θα με χαλάγαν πλέον απλά τα παρατηρώ σα θεάτης...Νομίζω πως κρατάω ότι με φτιάχνει και πετάω ό,τι με χαλάει...κ αυτό δεν το κάνω μόνο για μένα...<br />Όσο άφηνα κατάστάσεις να με φθείρουν ήμουν μισή και για τους γύρω μου...κ για τα άτομα που αγαπώ και νοιάζομαι έχω αποφασίσει να είμαι ακέραιη έτοιμη να δεχτώ κ να δώσω αγάπη...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-115659530459797909?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1155844533237843272006-08-17T22:46:00.000+03:002006-08-17T22:55:33.256+03:00Για μένα τελείωσε αυτό το καλοκαίρι...Πέρασα απίστευτα όμορφα...ίσως απο τα καλύτερα...όμως για μένα τελείωσε....ξεκινάει εξεταστική...με μαθήματα που δεν μου αρέσουν...με ψυχολογία καθόλου έτοιμη για να δώσω το πρώτο μάθημα 21/8....με ένα χαμένο ζυγό φορτωμένο εξάμηνο(όχι χαμένη εξεταστικη αλλα εξάμηνο...:( ...)<br />Νιώθω πως δεν θα καταφέρω να τελειώσω ποτέ αυτή τη σχολη...κ με έπιασε αυτη η ψυχολογία την χειροτερη περίοδο...<br />Γενικά εδώ κάτι με χαλαει θέλω αλλους δυο μήνες καλοκαίρι....θέλω να επιστρέψω στις διακοπες μου...δεν θέλω να είμαι εδω...βαριέμαι να προσαρμοστω..δεν θέλω να προσαρμοστω....<br />αλλα απο την άλλη θέλω να περάσω μαθήματα...ΠΡΕΠΕΙ να περασω μαθήματα... ένα χάος στο μυαλό μου....αντε ένας μήνα είναι θα περάσει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-115584453323784327?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1149911145200566682006-06-10T06:23:00.000+03:002006-06-10T06:45:45.213+03:00Χαιρετώ...<br />Εύχομαι σε όλους ένα πολυ όμορφο καλοκαίρι...<br />γεμάτο <strong>ουσιαστικές </strong>εμπειρίες,<strong>αληθινά</strong> συναισθήματα...<br />όσους δεν μπορέσω να χαιρετίσω με άλλο τρόπο,το κάνω απο εδώ....<br />Να περνάτε πάντα όμορφα...<br />Αααα..και στους ρομαντικούς μου φίλους που μάλλον το έχουν ξεχάσει θα έλεγα:να προσέχετε τον ευατό <strong>σας</strong>....(δεν είναι εγωιστικό...)<br />Μόνο έτσι θα καταφέρετε αυτά που θέλετε...<br />Φιλιά σε όλους...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-114991114520056668?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1149701963762384232006-06-07T19:42:00.000+03:002006-06-07T20:39:24.160+03:00θέλω να φύγω...<br />Θέλω να έρθω κοντά στους πολυ δικούς μου ανθρώπους...<br />Θέλω αυτό το καλοκαίρι να υλοποιηθούν όσα σχέδια έχω στο μυαλό μου...<br />Μετράω το χρόνο αντίστροφα...<br />Μετράω τι κέρδισα και τι έχασα...<br />Μετράω τις δυνάμεις μου...<br /><br />Πέρασα μια περίοδο που σκέφτηκα οτι ήμουν "μουτζωμένη"...<br />όμως έτσι είναι η ζωή γεμάτη εναλλαγές...<br />Κάποια λόγια ήταν αυτά που με πόνεσαν και με ξύπνησαν...<br />με επανέφεραν στην πραγματικότητα...<br />"...μην με σκέφτεσαι το να σκεφτεσαι εμένα είναι μια ψευδαίσθηση..."<br />Ειναι ψευδαίσθηση να νιώθεις τελικά...;<br />Ποιος το καθορίζει το νιώθω;<br />Ποιος ελέγχει τη σκέψη;<br /><br />Δεν μπορώ να αλλάξω...θα συνεχίσω να ζώ με ψευδαισθήσεις(δηλαδη να νιώθω)....<br />Την μέρα που θα πάψω να αισθάνομαι...θα είναι ή μέρα που θα πεθάνει ο εωτερικός μου ευατός....<br />Όμως ακόμη αντέχω....και θα αντέξω κι αλλο...<br />μπορεί να μου στοιχιζει λίγο πόνο παραπάνω...αλλα το κέρδος είναι ανεκτίμητο....<br /><br />Καλό καλοκαίρι σε όλους γεμάτο αληθινά συναισθήματα....<br /><br />κλείνω με ένα τραγούδι που έχει κολλήσει στο repeat...<br /><br />Τo Γράμμα<br /><br />Στίχοι: Σωκράτης Μάλαμας<br />Μουσική: Σωκράτης Μάλαμας<br />Ερμηνευτές: Σωκράτης Μάλαμας<br /><br /><br />Δε θέλω πια να σκέφτομαι τα ίδια και τα ίδια<br />Σα να'ταν όλα ψέμματα στάχτες κι αποκαϊδια<br />Θέλω ανοιχτά παράθυρα να με φυσάει αέρας<br />Να΄χω το νου μου αδειανό<br />Να΄χω και πρίμο τον καιρό<br /><br />Δε θέλω πια να μου μιλάς για όσα έχεις ζήσει<br />Δε χάθηκε κι ο κόσμος πια το τζάμι αν ραγίσει<br />Θέλω να'ρθεις και να με βρεις να κάτσεις να τα πούμε<br />Πως νιώθουμε παράφορα<br />Πως ζούμε ετσι αδιάφορα<br /><br />Δε θέλω να πικραίνεσαι<br />τις Κυριακές τα βράδια<br />Χωρίς αυτή τη σκοτεινιά<br />τα χρόνια μένουν άδεια<br /><br />Θέλω να φύγεις να σωθείς να πάψεις να γκρινιάζεις<br />Να ξεχαστείς στη διαδρομή ποιός ήσουν και πώς μοιάζεις<br />Έτσι θα σ'αγαπώ πολύ και <strong>θα σε βλέπω λίγο</strong><br />Σα μια γυναίκα μακρινή<br />Που αγάπησα πριν φύγω<br /><br />Δε θέλω να πικραίνεσαι<br />τις Κυριακές τα βράδια<br />Χωρίς αυτή τη σκοτεινιά<br />τα χρόνια μένουν άδεια<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-114970196376238423?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1149302380415217932006-06-03T05:20:00.000+03:002006-06-03T05:39:40.426+03:00Σήμερα ήταν μία πολύ δύσκολη μέρα...Όμως από καθετί που πονάει συνειδητοποιείς πολλά πράγματα...ένιωσα ποια άτομα είναι πραγματικά κοντά μου...ένιωσα την αγάπη τους... ένιωσα τη ζεστασιά τους...<br />Ένα σκηνικό που έγινε σήμερα ήταν μια πολυ ευχάριστη έκπληξη...ένα άτομο που ήξερα οτι με νοιάζεται αλλα άμεσα δεν μου το είχε δείξει ποτέ το έκανε σήμερα με το πιο γλυκό τρόπο που μπορούσε...ήταν για μένα η πιο ευχάριστη κατάληξη που μπορούσε να έχει αυτή η περίεργη μέρα...<br />Είναι όμορφο να αγαπάς αλλά όταν έχεις τη δύναμη κ να τήν εκδηλώσεις ή αγάπη παίρνει την πιο δυνατή μορφή της...<br />Ήμουν πραγματικά χάλια όμως τα συναισθήματα που μου μετέδοσες με έκαναν να νιώσω πραγματικά καλύτερα...<br />Μετα απο τρία χρόνια σου είπα πόσο σε αγαπάω...μπορεί να το ένιωθα πολλές φορές αλλα καλύτερα που το κράτησα γιατί όταν στο είπα το ένιωθα τόσο έντονα που ήθελα να κλάψω, να σε αγκαλιάσω,να σε φιλήσω...<br />Μην αλλάξεις ποτέ...είσαι μοναδικό άτομο...μπορεί άτομα σαν εσένα να υποφέρουν κάποιες φορές-αν κ το καλύπτεις πίσω από το χιούμορ σου,όμως όταν θα βρεις αυτό που πραγματικά θες θα ζήσεις την πραγματικότητα που σου αξίζει...<br />Σ'αγαπώ πολυ...θα είμαι δίπλα σου....σου εύχομαι με όλη τη δύναμη της ψυχής μου να σου συμβεί ότι καλύτερο στη ζωή σου...<br />Δεν θα σου πω ευχαριστώ γιατί δεν μπορεί να καλύψει τίποτα απο όλα αυτά που νιώθω,είναι πολυ λίγο....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-114930238041521793?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1148450199098098862006-05-24T08:38:00.000+03:002006-05-24T08:56:39.110+03:00<em>Τρίτη 12:22 μ.μ.</em><br /><br />Μόλις τελείωσε ένα ταξίδι,ή σωστότερα μόλις ξεκίνησε ο μακρύς δρόμος της επιστροφής..<br />Η ανάγκη μου να εκφράσω όσα νιώθω αυτή τη στιγμή είναι κατι παραπάνω απο δυνατή..<br />Δάκρυα θολώνουν τα μάτια μου,στην καρδιά μου υπάρχει ένα βάρος....<br />Μπορεί να είναι αντιφατικό αυτό γιατί με έκανες να νιώσω όμορφα,ήμουν δίπλα σου...<br />Όμως και πάλι τα μάτια μου σκοτεινιάζουν...<br />Έχω τόσα πράγματα να σκέφτομαι και να χαμογελάω,όμως ένα εσωτερικό φρένο με εμποδίζει..<br />Θέλω να ζήσω έντονα...να σου δείξω πως νιώθω...<br /> ομως <em>είσαι συγκρατημένος...</em><br /><br />Δεν θες να πάρεις αυτά που έχω να σου δώσω;<br />Φοβάσαι κάτι..;<br />Στο έχω πει πολλές φορές πως ο λόγος που ήρθα κοντά σου ήταν γιάτι ένιωθα να εμπιστεύσαι εμένα...την κατάσταση στην οποία ζούσαμε..<br />Το τείχος που αρχίζεις να χτίζεις σιγα-σιγα έρχονται στιγμές που δεν μπορώ να το αντέξω..<br />Σε κάθε μου πτώση μου αντλώ δύναμη απο το γεγονός οτι με έχεις αφήσει να σε γνωρίσω και ξέρω τη ψυχούλα σου...<br />Πονάω,δεν στο κρύβω...<br />Πονάω γιατί όταν έδιωξα τις φοβίες μου και αισθάνθηκα άρχισα να σε χάνω..<br />Δεν το μετανιώνω που αφέθηκα..απλά πονάω...<br /><br /><br /><em>Σκέψεις...σκέψεις..σκέψεις...</em><br />Θέλω να γράψω πολλά..όμως τα μάτια μου είναι θολά και το μελάνι αρχίζει να μπλέκεται με το χαρτί...<br /><br /><em>Τρίτη 12:55 μ.μ.</em><br /><br />Υ.Γ. <strong>Χρόνια Πολλά..</strong><br />Είμαι δίπλα σου...αν πάρεις μια βαθειά ανάσα και αφεθείς για λίγο θα νιώσεις την σκέψη μου να σε ζεσταίνει...<br /> Καλημέρα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-114845019909809886?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1147370537573066952006-05-11T20:36:00.000+03:002006-05-11T21:02:17.586+03:00<ul><li>Πριν 26 μέρες... </li><li>Πριν 12 μερες... </li><li>Πριν 4 μέρες...<br /><br />....<br /><br /></li><li>'Ηρθαμε πιο κοντά... </li><li>Ξαναβρεθήκαμε και ζήσαμε πιο έντονα και πιο ουσιαστικά... </li><li>Αποχωριστήκαμε προσωρινά...<br /><br /><br /><br />Δύσκολο πράγμα η απόσταση...<br />Δύσκολο,αλλά όχι αξεπέραστο...<br /><br />Νομίζω πως τις καταστάσεις εμείς τις χειριζόμαστε...<br />....δεν μας χειρίζονται....<br /><br />θέλει </li><li>θετική σκέψη..</li><li>εμπιστοσύνη..</li><li>ενδιαφέρον...</li></ul><p><br />τα υπόλοιπα έρχονται μόνα τους....<br /><br />αυτή τη στιγμή σκέφτομαι θετίκα,σε εμπιστεύομαι και ενδιαφέρομαι για εσένα.....</p><p>Όσο εσύ μου δίνεις τα περιθώρια και μου κρατάς το χέρι δεν θα αλλάξει τίποτα..... </p><p>Στο έχω ξαναπεί..."βλακεία" με τον τρόπο που τον ορίζεις εσύ πότε δεν θα σου κάνω.... αλλά για να μένω δίπλα σου,,πρέπει να σε αισθάνομαι κοντά μου και να νιώθω την ανάγκη σου να με θες πλάι σου... </p><p>Το μόνο που χρειάζεται είναι να είσαι ο ευατός σου πάντα....ο ευατός που γνώρισα και με κέρδισε...</p><p>Οι μέρες ίσως κυλάνε αργά...αλλα σε λίγο καιρό κ πάλι θα σου κρατώ το χέρι.......</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-114737053757306695?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1145920906788397082006-04-25T01:54:00.000+03:002006-04-25T02:21:46.806+03:00Είναι κάποιες φορές που κάποια πράγματα δεν μπορείς να τα περιγράψεις με λόγια...<br />Νιώθεις πολλά,αισθάνεσαι,ζεις...κ όμως φοβάσαι να το παραδεχτείς ακόμη κ στον ευατό σου...<br />Ίσως φταίει γιατί είχα συνηθίσει αλλιώς...ίσως πάλι οτι φοβάμαι το τίμημα... γιατί έχω συνηθίσει να πληρώνω στη ζωή μου με τόκο ότι ζω....<br />Θα ήθελα να γράψω πολλά που με κάνουν και αισθάνομαι όμορφα...αλλα φοβάμαι μην ξυπνήσω απότομα..<br />Βέβαια στη ζωή μας ποτέ δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για τίποτα...αλλα κάποιες φορές αυτή η αβεβαιότητα είναι που μας κάνει να κάνουμε βήματα μπροστα και να μην παύουμε να παλεύουμε και να δίνουμε....<br />Η μέρα της γιορτής μου πριν λίγες ώρες τελέιωσε...αν προλαβαίνω να κάνω μία ευχή θα ήταν "<em>να συνεχίσεις να μου δίνεις τη δύναμη να θέλω να σε γνωρίσω περισσότερο και τη σιγουριά να σου δείχνω τον ευατό μου χωρίς να φοβάμαι το μετά....</em>"<br /><br />Καλημέρα...σε ευχαριστώ που με κάνεις να χαμογελάω ακόμη και με τη σκέψη σου...<br />όπως λες και εσυ..τρεις και σήμερα...:):)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-114592090678839708?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1145626495908702482006-04-21T15:47:00.000+03:002006-04-21T16:34:56.003+03:00Κάτι πήγα να γράψω και το έσβησα...<br />Ίσως φταίει οτι έχει πολλά το μυαλό μου κ η μία σκέψη καλύπτει την άλλη....<br />Πάω να κάνω ένα μπάνιο γιατι θα βγω για καφέ με τη φίλη μου την Έλλη....<br />θα επανέλθω όταν μπορούν να μου βγουν οι σκέψεις μου με αυτόματη γραφή..(πάντα έτσι λειτουργώ...)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-114562649590870248?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1145386215892172282006-04-18T21:23:00.000+03:002006-04-18T21:50:15.913+03:00Δεν θέλω να γράψω πολλά...<br />Αν και πολλές σκέψεις κατακλύζουν το μυαλό μου...<br />Είναι μία απο τις λίγες φορές που δεν φοβάμαι να χαρώ..<br />Είναι ίσως η πρωτη φορά που δεν κουράζω το μυαλό και τη ψυχή μου για το αύριο..<br />Με καλύπτει απλά το τώρα κ αυτό θέλω να ζήσω...<br />Καλό σου ταξίδι...<br />Ελπίζω να περάσεις πολυ όμορφα...<br />Αν και θα είμαι μακρία θα είμαι δίπλα σου με τη σκέψη μου....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-114538621589217228?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1144464902002676962006-04-08T05:42:00.000+03:002006-04-08T05:55:02.043+03:00Κάτι κάνω λάθος...<br />Εκεί που βρίσκω την άκρη,την χάνω...<br />πέφτω..πέφτω...<br />αναισθητοποιουμαι...(<span style="font-size:78%;">όταν πλέον δεν υπάρχει πιο κάτω..)</span><br />ξανανιώθω<br />και άμα θες να δεις τη συνέχεια<br />κοίτα παλι στην αρχή...<br /><br />Υ.Γ.:και κάτι "προγραμματιστικό" :<br />Ατέρμονη λούπα η ζωή αντε να δω πότε θα πετύχω κανένα break να ξεφύγω...<br /><br />Καλημέρα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-114446490200267696?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1143844378952521902006-04-01T01:24:00.000+03:002006-04-01T01:34:23.830+03:00Αλκίνοος Ιωαννίδης<br /><br />"Πολλά είπα λίγα έζησα και ξέμεινα εδώ πέρα<br />Το στόμα θάφτηκε βαθιά και οι λέξεις στον αέρα<br />Είπες, είπες για ξένες λύπες<br /><br />Με δυο τραγούδια προσπαθώ όλους εσάς να πείσω<br />Μα ένα σας βλέμμα αρκεί για να πισωπατήσω<br />Είπες, είπες λέξη δεν είπες<br /><br />Μα αν θα έπρεπε να τραγουδώ για όσα με πληγώνουν<br />Τα χείλη δεν θα τα άνοιγα θα τα άφηνα να λιώνουν<br />Ησυχία, ησυχία λέξη καμία<br /><br />Γιατί όσα με πονούν βαθιά δεν έχουν σημασία<br />Όταν στα χείλη φτάνουνε χάνουνε την ουσία<br />Η λέξη είναι μία, ησυχία, ησυχία............"<br /><br /><br />Ησυχία..λέξη καμία..μου φτάνει αυτό που νιώθω αυτή τη στιγμή...<br />δεν χρειάζεται να μιλήσω για κάποιες καταστάσεις..<br /><br />διότι..<br />"ο κόσμος πάει και έρχεται και ο κόσμος δεν αλλάζει.."<br /><br />Ποια είσαι εσύ που προσπάθησες να πας αντίθετα στο ρεύμα...;;<br />Μάλλον τίποτα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-114384437895252190?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1143673004822264522006-03-30T01:29:00.000+03:002006-03-30T01:56:44.960+03:00Βασικά έχει περάσει πολύς καιρός..<br />Δεν πίστευα ποτε πώς θα ένιωθα την ανάγκη να μιλήσω γι'αυτο το θέμα..<br />Απλά σήμερα πρέπει να κοιμηθώ..και κάπου έχω την ανάγκη να γράψω όσα δεν μπορεί να χωρέσει το χαζό μου μυαλουδάκι...<br />Τα πράγματα έχουν αλλάξει πολύ και είχες πάψει να με επηρεάζεις..<br />Δεν ξέρω αν με επηρέασες ακριβώς σίγουρα όμως με προβλημάτισες μια σταλίτσα..<br />Ένα τυπικό τηλέφωνο...που όμως δεν ήταν κ τόσο τυπικό...<br />Τα θέματα που συζητήσαμε ήταν όσο δεν παιρνει άκυρα...<br />αλλα μου γεννήθηκε η εξής ευλογη απορία;<br />Γιατί οι φωνή σου έτρεμε όπως παλιά;<br />Γιατί η ανάσα σου ήταν βαριά και δεν μπορούσες να μιλήσεις;<br /><br />Μάλλον για να μου θυμήσεις πόσα σήμαιναν όλα αυτά για μένα τότε...<br />Ευτυχώς εγώ προχώρησα οπότε το δικό μου τρεύλισμα κράτησε μόνο λιγα δεπτερόλεπτα...<br />Έδωσα ένα χαστούκι εσωτερικό στον ευατό μου και ήμουν χαλαρή...<br />Προσγειώθηκα στο τώρα απότομα...<br />Δεν σου κρύβω όμως πως για κλάσμτα δεπτεροπέπτων γύρισα πίσω...<br />είχα να το κάνω καιρό...<br />Δεν μου άρεσε και εξοργίστηκα με τον ευατό μου ακόμη κ γι'αυτό το ασυνείδητο flash back..<br />Αααα..αφου στον κοινωνικό σου κύκλο η φωνούλα σου είναι κατι παραπάνω απο δυνατή...και η όλη σου προσωπικότητα θεωρείται απο τις πιο δυναμικές,εμένα γιατί μου φαίνεσαι ακόμη τόσο δειλός...;;<br />Δεν άλλαξες μάλλον...<br />Ευτυχώς εσύ με βοήθησες,προχώρησα και άλλαξα...το χρωστάω σε σένα...με βοήθησες να κάνω βήματα μπροστά και να προχωράω πιο σταθερά...απλά αυτή τη φορα στηριζόμενη στα δικά μου πόδια...<br />Όμως τίποτα δεν μας χαρίζεται, το τίμημα ήταν να γίνω πιο καχύποπτη...ίσως να χρειαζόταν και αυτό...<br />Κοιτώντας απο το παράθυρο της ζωής μου το τοπίο είναι θολό..<br />Ο επόμενος σταθμός θα δείξει τι κέρδισα και τι έχασα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-114367300482226452?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1143528850250470522006-03-28T09:42:00.000+03:002006-03-28T09:54:10.263+03:00Μία γλυκιά καλημέρα σε όλους!!<br />Μετά απο εβδομάδες προσπαθειών καταφερα να κοιμηθώ normal ώρα (4 εννοώ...:):))..<br />Συνήθως με καλημέριζε ο Αυτιάς και μετά με έπαιρνε ο ύπνος!!<br />Βέβαια και πάλι τον πέτυχα σήμερα(αμάν δεν γίνεται να μη δω αυτο τον άνθρωπο με τον άλφα ή το βήτα τρόπο..) αλλά τουλάχιστον ξύπνησα την ώρα που ήθελα!!<br />Νιώθω περήφανη, μέρες τώρα προσπαθώ να σηκωθώ κάποια συγκεκριμένη ώρα..αλλα μετα απο απανωτές αφυπνήσεις στο κινητό,ξυπνούσα κάπου μεσημεράκι!<br />Άσχημο πράγμα η αυπνία...<br />Με πιάνει μία νύστα γύρω στις 9 το βράδυ,την οποία την αγνοώ για ευνόητους λόγους και μετά μου φεύγει και πιάνουμε αυγούλα!!<br />Σήμερα. ευκαιρία είναι θα πάω να πληρωσω και τους ληγμενους λογαριασμους που εδώ και μέρες έλεγα ότι θα τους πληρώσω...<br />Και πάλι καλημέρα...<br />Υγ:Δεν λέω άλλα για να μην με ματιάσω και έτσι όπως τα γράφω ξαναεπιστρέψω πάλι στο κρεβάτι μου... :):)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-114352885025047052?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1143043841953294962006-03-22T17:22:00.000+02:002006-03-22T18:10:42.173+02:00To μόνο σοφό σε αυτό το Blog είναι ο τίτλος του...<br /><em>Σκόρπια Συναισθήματα...</em><br />Όσο ζώ μαθαίνω..αλλα όσο μαθαίνω καταλαβαίνω και λιγότερα...<br /><br />Είπα να σου γράψω άλλο ένα συμπέρασμα που έβγαλα σήμερα με την ελπίδα έτσι για να το θυμάμαι στις υπόλοιπες στιγμές αφελειάς μου...<br />Ναι,γιατί είμαι <strong>αφελής...</strong><br />Δεν έχω μάθει να είμαι διπλωματική...<br />Λέω αυτά που νίωθω έτσι όπως τα νιώθω...<br />Κλάιω όταν πονάω..γελάω όταν χαίρομαι...<br />Σου λεώ πότε μου τη σπας...<br />Σου δείχνω την αγάπη μου,το θυμό μου,την τρυφεροτητά μου, την οργή μου....<br />Σε κοιτάω στα μάτια όταν σε νιώθω δίπλα μου...<br />Κοιτάω το πάτωμα όταν σε νιώθω στο άπειρο...<br /><br />Δεν έχω μάθει μάλλον στο μέτριο..και αυτό ειναι το προβλημά μου...<br />Σε θέλω δίπλα μου...αν δεν μπορείς προτιμώ να μην σε έχω καθόλου...<br />οι καστάσεις "έτσι και έτσι" ή "λιγο από όλα" ,με αδειάζουν...<br /><br />Το συμπερασμά μου για σήμερα είναι:<br /><em>"Ηλίθια πάψε να εκδηλωνεις όσα νιώθεις..μάθε να χαμογελάς όταν πονας...κράτα την αλήθεια μέσα σου γιατί όσο λειτουργείς έτσι θα βρεθείς κρεμασμένη κοινη θέα όσων είχες μία σχέση "λιγο απ' όλα και στην ουσία τίποτα"..</em><br /><em><span style="font-size:85%;"></span></em><br /><em><span style="font-size:85%;">(ίσως εσύ που με αγαπάς κλάψεις,αλλα δεν θα ακουστείς...)</span></em><br /><em><span style="font-size:85%;"></span></em><br /><span style="font-size:100%;">και άλλο ένα άμεσο πόρισμα(έτσι για να εκφράζω επιστημονικά όσα νιώθω</span><span style="font-size:78%;">..να χέσω την επιστημη μου που το μονο που ξέρουμε ειναι πως 1+1=2 -το οτι αγκαλια+βλέμμα=σε νιώθω δίπλα μου, είναι κάτι που όλοι το αγνοούμε επιδεικτικά)</span><br /><em><span style="font-size:100%;"></span></em><br /><em><span style="font-size:100%;">"Ανόητη,μάθε επίσης πως οι άλλοι σε θέλουν δίπλα τους μόνο όταν είσαι καλά..όταν λες όσα σε πονάνε απλά δεν προλαβαίνουν να σε ακούσουν έχουν τα δικά τους προβλήματα(</span><span style="font-size:78%;">άσχετα αν έχω την απορία απο που τους πηγάζει η απαίτηση εσύ να είσαι δίπλα τους...και το χειρότερο;γιατί εσύ τρέχεις σαν την ηλίθια και όλα αυτά τα συμπεράσματα που γράφεις αυτη τη στιγμή είναι σα να μην τα έβγαλες ποτέ... ίσως γιατί δεν αντέχεις να βλέπεις σκιές στα μάτια άλλων)..</span><span style="font-size:100%;">Επίσης τρομάζουν αν συνειδητοποιούν πόσα νιώθεις..ή γενικά απο το γεγονός οτι νιώθεις..."</span></em><br /><em><span style="font-size:100%;"></span></em><br /><span style="font-size:100%;">Δεν μου ταιριάζει ο χαρακτηρισμός της ελαφροίσκιωτης ή της ονειροπόλας-εξάλλου έχω πάψει να ονειρεύομαι προπολλού-απλά <em>νιώθω</em>..πόσο κακό είναι αυτό;ποια θα είναι η ποινή μου;</span><br /><span style="font-size:100%;"></span><br /><span style="font-size:100%;">Μάλλον μία αιώνια απορία θα μου μείνει...ας σπασουμε για λίγο τα χρυσά κλουβιά μας..ας δούμε τι κρύβεται έξω απο αυτά...</span><br /><br />Υγ:Αααα.ξέχασα να αναφέρω πως για να μοιραστούμε τα συναισθηματά μας δε χρείαζεται να είμαστε μόνο στην ίδια ψυχολογική κατάσταση με τον άλλο...Μπορείς και μπορώ να ακούσω τη χαρα σου όταν έχω πρόβλήματα..καθώς και το αντίστροφο...Οι φίλοι δεν είναι μόνο για τις χαρές ή μόνο για τις λύπες..είναι για όλα....αν είναι να έχω άλλους φίλους για να λέω τις χαρές και άλλους για τις λύπες μάλλον δεν έχω φίλους...και επειδή δεν μου αρέσει να "βγάζω την ουρά μου απέξω" αν εγώ δεν μπορω να σου σταθώ σε όλες τις φάσεις δίπλα σου ,μάλλον και εγώ δεν είμαι φίλη σου...<br />Θέλει πολύ δρόμο για να γίνουμε άξιοι να θεωρηθούμε φίλοι...πρέπει να ξεχάσουμε το εγώ μας..τους εγωισμούς μας...να βγούμε απο τον μικροκοσμό μας...να μη διαχωρίζεται το εγω απο το εσύ...<br />και όλα αυτά σε βάθος χρόνου..<br /><strong><em>στιγμές </em></strong>όλοι έχουμε νιώσει "αξιοι φιλοι"..είναι μακρύς ο δρόμος...<br />εγώ έχω τη διάθεση να παλέψω μπαίνοντας σε αυτό το μονοπάτι..εσύ όμως θα κρατάς ένα κεράκι για να βλέπω το δρόμο;δεν φτάνει μόνο να προσπαθώ..θέλω και το δικό σου χέρι να με κρατά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-114304384195329496?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1142607221900918602006-03-17T15:45:00.000+02:002006-03-17T17:05:18.903+02:00Είμαι τέταρτο έτος σε μία σχολή και αντί να τη συνηθίζω μου τυχαίνουν σκηνικά το ένα μετά το άλλο που μου επιβεβαιώνουν πόσο λάθος έκανα..<br />Ίσως να ακόυγεται απλό κάτι τέτοιο..όμως δεν είναι...<br />Αυτή τη στιγμή ζω με το βάρος μιας λάθος επιλογής..με τις τύψεις ότι δε διόρθωσα το λάθος όσο ήταν νωρίς...με ένα άσχημο συναίσθημα απέναντι στους γονείς μου που πλήρώνουν για να βρίσκομαι εδω..(και το πιο βαρύ απέναντι στη συνειδησή μου είναι ότι με στηρίζουν με όποιο τρόπο μπορούν και αισθάνομαι ακόμη πιο άθλια που δεν μπορώ να τους ευχαριχτήσω-άσχετα αν μου λένε να μην αγχώνομαι και το μόνο που θέλουν είναι να είμαι εγω καλά..)<br />Είμαι σε μία κατάσταση να σκάσω....<br />Υπάρχουν μέρες που συμβιβάζομαι με την ιδέα και λέω προσπάθησε και θα αντέξεις και μέρες που λέω δεν θα αντέξω εάν δεν τα παρατήσω...<br />Το πρόγραμμα σπουδών-λένε αυτοί που ξέρουν-είναι προσαρμοσμένο στις ανάγκες της σύγχρονης εποχής...<br />Μας υπόσχονται οτι θα βγούμε "μηχανικοί"(σιχαίνομαι αυτό τον όρο..) σωστοί...ΣΩΣΤΟΙ..ωραία λέξη...<br />Ναι,το παραδέχομαι η σχολή μου έχει πολύ υψηλό επίπεδο..αλλα αυτό που βλέπω είναι ότι δεν με πάει μπροστά σαν άνθρωπο...<br />Το ότι είναι πρακτική σημαίνει οτι δεν έχει και ίχνος ανθρωπισμού;<br />Το πιο απογοητευτικό απο όλα είναι πως και οι μεταπτυχιακοί που είναι βοηθοί στα εργαστήρια(2 με τρία χρόνια μεγαλύτεροι απο εμάς) ψάχνουν να βρουν ευκαιρία να μας "ξεφτιλίσουν"..<br />Επιτεύχθηκε μάλλον ο στόχος του προγράμματος σπουδων γίναν ΣΩΣΤΟΙ μηχανικοί...Προσαρμοσμένοι όντως στις ανάγκες τις σύχρονης εποχής...Τηρούν όλες τις προύποθέσεις:<br />α)Γλύφουν τους καθηγητές τους(ποιος πάει εξάλλου μπροστά χωρίς γλύψιμο)<br />β)Έχουν το ίδιο υπεράνω στυλάκι(άσχετα αν εγώ απορω πότε πρόλαβαν και καβάλησαν τη καλαμένια βέργα)<br />γ)Βρίσκονται στον υπολογιστή τους τουλάχιστον 15 ώρες το 24 ωρο..για να βγουν τα ερευνητικά του καθηγητή τους και να πέσουν οι καλές μίζες (στους καθηγητές πάνε οι μίζες...δεν έχουν άμμεσο κέρδος..αλλα αν έχετε απορία γιατι τρέχουν σαν τα σκυλιά κοιτάξτε την προυπόθεση α.<br />Χρειαζόμαστε τις συστατικές επιστολές βρε παιδια για να κάνουμε το souper διδακτορικό)<br />δ)Ξεσπάνε στους κακόμοιρους τους φοιτητές γιατί πολύ απλά παλιότερα κάποιοι άλλοι ξέσπαγαν πάνω σε αυτούς(κάτι παρεμεφερές με τη λογική του στρατού..)<br /><br />Και με όσα αναφέρω δεν είναι ότι δεν σέβομαι το δικαίωμα κάποιου να του αρέσει να πάει ένα βήμα παραπέρα σε αυτή τη σχολή..αυτό που κατακρίνω είναι η συμεριφορά τους και η λογική με την οποία λειτουργουν...<br />Όσοι δεν το έχουν ζήσει πιθανον να τους φανεί υπερβολικό όλο αυτό...<br />Δεν μου αρέσει η φύση των μαθημάτων το παραδέχομαι...αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος που γράφω τα παραπάνω...<br />Τα μαθήματα μπορεί αν μου φαίνονται δύσκολα,μπορεί να μην τα περνάω με την πρώτη..αλλα διαβάζω..πιέζομαι και κούτσα κούτσα κάτι κάνω..<br />Αυτό που είναι εντέλως πέρα απο κάθε λογική είναι η συμπεριφορά των ανθρώπων αυτών..Σίγουρα υπάρχουν κάποιες λαμπρές εξαιρέσεις που απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα..και σε καμία περίπτωση δεν φτάνουν για να γίνει η κατάσταση πιο υγιής...<br />Σίγουρα η επιλογή μου ήταν λάθος..(μεγάλο εκπαιδευτικό κενό η έλλειψη επαγγελματικού προσανατολισμου-η μόνη ΛΑΘΟΣ ιδέα που σερβίρεται είναι μπες σε μία σχολη που έχει μέλλον)Όλοι ξέρουμε πως τα λάθη μας πληρώνονται...<br />Όμως είμαι σε θέση να κρίνω το πόσο λάθος φέρονται οι άνθρωποι αυτοί...Και αυτό δεν θα έπαυε να με έπνιγε ακόμη και αν ήμουν στη σχόλή που ήθελα(άσχετα αν ήταν η πρώτη μου επιλογή η σχολη που βρισκομαι τώρα..)<br /><br />Δεν τελειώνει πότε αυτό το θέμα για μένα..θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμη που έχω βιώσει εδώ και 4 χρόνια..αλλά μάλλον δεν έχει νόημα...εξάλλου απο ότι λένε οι ακόμη πιο παλιοι απο μένα η κατάσταση όσο πάει και χειροτερεύει...<br /><br />Να χαιρόμαστε τον εκσυχρονισμό μας...που ως μόνο σκοπό έχει να μας κάνει ρομποτάκια..και να ξεχάσουμε οτί είμαστε άνθρωποι... (αν το θυμόμασταν εξάλλου δεν θα είχαμε αφήσει την κατάσταση σε τετοιο σημείο)<br /><br />Αααα..και τέλος παρόλη τη παράνοια που με διακατέχει αυτή την περίοδο θα προτιμήσω να μην αποκτήσω τον τίτλο του Σωστου Μηχανικου-έτσι όπως τον ορίζουν αυτοι(μην παρεξηγηθώ)...<br />Ευχαριστώ δεν θα πάρω.. τέτοιος τίτλος να μου λείπει...<br />Το μόνο που θέλω είναι να αντέξω την κατάσταση να πάρω το πτυχίο...<br />και ας είμαστε καλά, όνειρα έχω για το μέλλον που αυτή τη φορά θα με κάνουν πραγματικά ευτυχισμένη...<br /><br />ΥΓ:Δίνω αύριο και Αγγλικά..ελπίζω να μην με προδώσει η ψυχολογία μου που είναι λίγο "ό,τι να 'ναι" μετα τα σημερινά σκηνικά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-114260722190091860?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1142470138124873682006-03-16T01:56:00.000+02:002006-03-16T02:57:05.116+02:00Τελικά τις βαρύγδουπες δηλώσεις και τα μεγάλα λόγια πρέπει να τα σκεφτείς πολύ πριν τα πεις..<br />Διότι κάποια γράμματα στη σειρά φτιάχνουν λέξεις,λίγες λέξεις στη σειρά φτιάχνουν μία πρόταση..και κάθε πρόταση έχει ένα νόημα..<br />Μάλλον οι δικές σου προτάσεις δεν είχαν νόημα...<br />Το χειρότερο όμως ξέρεις τι είναι; Aυτά που σου είχα πει και έγω χάσαν το νοημά τους...<br /><br />Δυο-τρεις προτάσεις ξεκάρφωτες μακρία απο το κείμενο πόσο νόημα έχουν;<br />Aυτή την περίοδο μας λείπει η συνοχή...<br />Μας είχε τύχει και παλιότερα..αλλα "κοψε-ράψε" κάτι προσπαθήσαμε να κάνουμε για να ξαναβρούμε το νόημα....<br /><br />Μάλλον το χαρτί έλιωσε και μαζί με αυτό η διαθεσή μας να βάλουμε μία σειρά...<br /><br />Ξέρεις όμως τι δεν καταλαβαίνω...Γιατί συνεχίζεις να μου λες αυτές αυτές τις ασυνάρτητες προτάσεις..<br /><br />...μάλλον απο συνήθεια...<br /><br />Άσχημο πράγμα η συνήθεια...<br />Γιατί μάλλον στο βωμό της θυσιάζεις τη λέξη<br /><br />Σ'αγαπω...<br /><br />Δεν έχω μετρήσει πόσες φορές μου το έχεις πει..<br />Σίγουρα όμως ήταν περισσότερες οι φορές που μου έδωσες να καταλάβω οτι δεν το εννούσες...<br /><br />Την επόμενη φορά που θα το πεις να το σκεφτείς...γιατί είναι κρίμα..<br />θα έρθει -πιθανον- η στιγμή που θα το νιώσεις και δεν θα έχεις λόγια να το πεις....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-114247013812487368?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1142041511136559002006-03-11T03:25:00.000+02:002006-03-11T03:45:11.146+02:00Mε ρίχνεις...<br />Με ρίχνεις...<br />Με ρίχνεις...<br /><br /><br />Απορώ με μένα...τι ψάχνω;τι παλεύω;<br /><br />Παλεύω με το τίποτα..και ψάχνω όσα δεν μπορείς να μου δώσεις...<br /><br />'Αλλο ένα βράδυ...σκοτεινό...<br /><br />Tελικά είναι καλύτερα μακριά σου..<br /><br />Δεν ξέρω αν σε ξεχνάω...μάλλον ισορροπίες βρίσκω...<br /><br /><br />Τι πρέπει να κάνω;<br />Στο μυαλό μου τόσο λογικά..στην καρδιά μου πόσο χάος...<br /><br />Κάνω έκκληση στον ευατό μου να αντέξει...<br />Θα αντέξει....<br />Θα αντέξει....<br />Θα αντέξει....<br />Θα αντέξει....<br /><br /><br />Eύχομαι να είναι η τελευταία φορά που βάζω τον ευατό μου σε αυτή τη διαδικασία...<br /><br /><br /><br />Άδικ<strong>ο</strong>ς <strong>χρόνος</strong><br />Άδικ<strong>ο</strong>ς <strong>δρόμος</strong><br /><strong>και</strong><br />Άδικ<strong>ο</strong>ς <strong>πόνος</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-114204151113655900?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1141958441650467822006-03-10T04:02:00.000+02:002006-03-10T04:40:42.943+02:00Ανέκαθεν έκανα όνειρα..<br />Ταξίδευα,χανόμουν,βρισκόμουν σε κόσμους μαγικούς...΄<br />Είναι όμορφο όταν είσαι παιδί και έχεις την αγνότητα και την αθωότητα να πιστεύεις πως ότι μπορεί να βάλει το μυαλουδάκι σου μπορείς να το αγγίξεις...<br />Σιγά,σιγά όμως όσο μεγαλώνεις,μικραίνουν και τα ονειρά σου...<br />Δεν είναι ότι θες λιγότερα,είναι ίσως οτι συνειδητοποιείς οτι μπορείς λιγότερα...<br /><br />Και πάλι τι σημαίνει μπορώ...;<br /><br />Λένε πως ότι θέλουμε μπορούμε να το πετύχουμε...οτι όλο το σύμπαν συνομοτεί να το πετύχεις...και διάφορα αλλα τέτοια...που απο τη μια με καλύπτουν αλλα απο την άλλη μου κάνουν και ως παρηγοριά στον άρρωστο..<br />Και η αιτία που κάποια ονειρα μένουν πάντα όνειρα ποια να είναι άραγε;<br />Mήπως κάνουμε λάθος όνειρα;<br /><br />Kαι πάλι τι σημαίνει "λάθος";<br /><br />Όνειρα μου είναι πλάθω ότι κόσμους θέλω...<br />Σωστό ακούγεται αυτό..εσύ τους πλάθεις όπως θές..αν όμως συνειδητοποιήσεις οτι τα θεμέλια της ονειρικής πόλης που ζεις είναι σαθρά τι κάνεις;<br />Ξεκινάς το χτίσιμο απο την αρχή βάζοντας πλώρη να χτίσεις κάτι καλύτερο;<br />Βάζεις μία σκηνή γύρω απο τα ερείπια για να έχεις απλά να μείνεις;<br />Aρχίζεις και βρίζεις τους πολιτικούς μηχανικούς,αρχιτεκτονες,χτίστες για τα λάθη που έκαναν και οδηγήθηκες στην καταστροφή(εσυ δεν φταις..εννοειται..);<br />Αρχίζεις να κλαις,απογοητεύσαι και ψάχνεις να δεις τι οδηγεισαι στον όλεθρο,και στο μυαλό σου κουβαριάζονται σκέψεις που σου τρώνε το τώρα και το αύριο;<br /><br />Tι κάνεις μου λες;<br /><br />Στην ιστορία Β' Λυκείου το βιβλίο μου ήταν γεμάτο τραγούδια και στιχάκια...ένα απο αυτα ήταν:"Aξίζει φίλε να ζεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει..."<br /><br />Άξίζει,ναι,γιατι μάλλον αν δεν άξιζε δεν θα έγραφα αυτή τη στιγμή...<br />Όμως,μήπως αξίζει να κάνουμε κ την πραγματικότητα μας όνειρο;<br />(....)*<br /><br />Έχω παλέψει για όνειρα όσο δεν παίρνει..έχω κλάψει..έχω χαρεί...εχω πονέσει...εχω νιώσει δυνατή μεσα απο της ήττες μου,ακόμη και αδύναμη μέσα απο τις "νίκες" μου(παιχνίδια του μυαλού)..<br /><br />*κάπου εδώ μπαίνουν στο μυαλό μου σκέψεις που μάλλον είναι προτιμότερο να μεινουν στην καρδιά μου.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-114195844165046782?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1141605007028742752006-03-06T01:59:00.000+02:002006-03-06T02:31:46.133+02:00Μία μέρα τελείωσε και ξεκινάμε για το αύριο...και αν συνεχίσω να μην μπορω να κοιμηθώ κάπου θα χάσω το αύριο και θα παντρευτεί το σήμερα με το χθες...<br /><br />Ήταν να βγω,αλλα προτίμησα να μείνω μέσα...ενώ πέρασα μία πολύ όμορφη μέρα...δεν ήθελα να συνεχίσω..<br /><br />Ο λόγος;<br /><br />Κάποια βράδια σου δίνουν το σημάδι ότι θα είναι στημένα..γιατί δεν έχεις τη διάθεση να βγεις, και ξέρεις πως πρέπει να το παίξεις χαρούμενος,άνετος και χαλαρός...<br /><br />Ο λόγος;<br /><br />Γιατί είναι δεδομένο όταν βγεις "πρέπει" να είσαι καλά...διότι "διασκεδάζεις"...όμως η διάθεση δεν σου κλείνει ραντεβού όποτε εσύ θες...<br /><br />O αντίλογος;<br /><br />Προκειμένου να μασκαρευτώ(απόκριες δεν έχουμε;;) σε κάτι που δεν μπορώ να είμαι θα προτιμήσω να μέινω με μένα...εξάλλου μου τελειώσαν τα χαμόγελα για σήμερα...θα μπορούσα να ζωγραφίσω ένα αλλα δεν είμαι καλή στη "ζωγραφικη" και με κουράζει...<br /><br />Ααα..και επειδη σήμερα κάψαν το καρνάβαλο..ελπίζω να κάηκαν και οι μάσκες που φοράμε για να παίρνουμε τη ζωη πιο χαλαρά...και όμως δεν βοηθάνε..πότε θα καταλάβουμε οτι αυτό όλο το προσωπείο δεν μας αφήνει να αναπνεύσουμε και να δούμε..πότε;<br /><br />Καλό μας ξημέρωμα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-114160500702874275?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1141060243379632222006-02-27T18:26:00.000+02:002006-02-27T19:10:44.316+02:00Πολύ περίεργη μέρα..πολλές εναλλαγές..πολλα συμπεράσματα..<br />Γιατι να ξεκινάει μία μέρα όμορφα..να μην έχεις καμία διάθεση να σε χαλάσει κάτι...και να επιστρέφεις με ένα βάρος που ξεκινάει απο την καρδιά..φτάνει στο λαιμό..και για να λυτρωθεί περιμένει ένα λυγμό για να βγει...;<br /><br />Ένας λυγμός που την τελευταία περίοδο μου βγαίνει με δυσκολία..σα να θέλει να μείνει μέσα μου όλο αυτό που αισθανομαι...θέλω να κλάψω αλλά δεν μπορώ..νιώθω τα μάτια μου στεγνά..σαν την άμμο της ερήμου...περιμένοντας σαν όαση το κλάμα για να νιώσω καλύτερα...<br /><br />Παλιά ήμουν αλλιώς..ή πιο ευαισθήτη ή εκδήλωνα πιο εύκολα τα συναισθηματά μου...<br />Είναι τόσο περίεργα αυτά που με πονάνε...τόσο που μόνο γράφοντας εδώ μπορώ να τα εκδηλώσω...δεν είναι οτι θα παρεξηγηθώ αν τα πω.. είναι ότι ξέρω πως κάποια πράγματα δεν θα τα παραδεχτείς...και απλά δεν έχει νοήμα να σου εκδηλώσω κάτι...<br /><br />Είμαι φίλη σου...δεν τρέχουμε σε αγώνα δρόμου για το ποιος θα φτάσει πρώτος...Αφού με βλέπεις πως πάω να ξαναπατήσω στα πόδια μου,έτοιμη για αργά και σταθερά βήματα γιατί με τραβάς να τρέξουμε;<br /><br />Δεν επεμβαίνω στη ζωή σου...δεν προσπάθησα να κερδίσω εντυπώσεις παίζοντας σε σκηνη θεάτρου...σε ικετεύω μην το κάνεις..δεν το αντέχω...αφου σε αγαπάω..αλλα ρε γαμώτο με πονάς...δεν το νιώθεις;<br /><br />Aφού ξέρω το βράδυ που θα βγάλεις τη μάσκα..μας πονάνε τα ίδια πράγματα...δεν ξέρω αν είναι υποκρισία αυτό που κάνεις 'η αν νιωθεις τόσο αδύναμη και θες να έχεις ένα κόσμο που περιστρέφεται γύρω απο σένα.... αλλά επειδη διαισθάνομαι ότι είναι το δεύτερο στεναγχωριέμαι..αλλα δεν με αφήνεις να σε βοήθήσω...με απομακρύνεις απο σένα...γιατι μέσα απο αυτή την προσπάθεια που κάνεις με πατάς...δεν το καταλαβαίνεις;<br /><br />H ζωή είναι πιο απλή καταλαβε το...Δεν σε καταπιέζει αυτή η διαδικασία;Δεν χάνεις τον ευατό σου;Χάνεις και μένα, δεν ξέρω αν σε νοιάζει αλλα με χάνεις...<br />Δε χρειάζεται να προσπαθείς τόσο..όλοι έχουμε αδυναμίες..και σε σένα πίσω απο αυτή σου την αντίδραση βλέπω μία απο τις πιο μεγάλες...αλλα αν αφηνόσουν χαλαρή...αυτή τη στιγμή θα με αισθανόσουν δίπλα σου... για να σου δείχνω πόσο σε αγαπάω και να καταλάβαινες πως δε χρειάζεται να βάζεις τον ευατό σου σε ρόλους άλλων...<br /><br />Ξερείς πως σε ο,τι χρείαζεσαι θα με εχεις δίπλα σου...γιατί όλοι έιμαστε γυμνοί μπροστα στον πόνο...και αν δω τα μάτια σου θλιμμένα θα έρθω να σε αγκαλιάσω να σε σκεπάσω...<br /><br />Να σου πω και κάτι ακόμη;Αυτό που με πονάει πιο πολυ και δεν αντέχω,δεν είναι οι αντιδράσεις σου,-αυτές αργά ή γρήγορα τις προσπερνώ-όσο οι αρνητικές σκέψεις που μου μαυρίζουν την καρδία...<br />Είμαι άνθρωπος με μικρότητες..αδυναμίες...και δεν αντέχω να νιώθω έτσι....<br />Για να ηρεμήσω μάλλον θα κάνω και πάλι ένα διάλειμμα...να ξανακαταφέρω να νιώσω καθαρή μέσα μου...<br /><br />Ένα προσωρινό συναισθηματικο αντίο λοιπόν...<br /><br />Το μόνο που εύχομαι είναι να μην σε πονέσω...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-114106024337963222?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1140757364505532612006-02-24T06:11:00.000+02:002006-02-24T07:02:44.530+02:00Βγήκα σήμερα...(σημερα??..ειναι μια ώρα που δεν ξεχωρίζεις το χθες απο το σήμερα...)<br />Δεν θα σταθω στο πως πέρασα...Όσο για το συμπέρασμα που έβγαλα για αλλη μία φορά για τον ευατό μου...<br />Σαν άτομο είμαι πολυ κυκλοθυμική..πάρα πολυ...εκεί που είμαι καλα πέφτω...και το αντίστροφο(λίγο πιο δύσκολα..)<br />Μία "λάθος" κίνηση,λίγα δηθεν λόγια,μια "στημμένη" κατάσταση(όχι απαραίτητα που να αφορούν εμένα) είναι ικάνα να με ρίξουν σε μεγάλο βαθμό..Αν δε νιώθω μία φυσικότητα γύρω μου..μία ισορροπία που όλη την νιώθουμε όταν υπάρχει..είναι πολύ δύσκολο να περάσω ουσιαστικά καλά...<br />Με ενοχλεί απίστευτα στον εαυτό μου αυτό..γιατι πολύ απλά δεν γίνεται να με επηρρεάζουν σε τέτοιο βαθμό..ο καθένας έχει δικαίωμα να είναι οσο "στημμενος" θελει,να λέει όσα δήθεν λόγια θέλει(τουλάχιστον εμένα έτσι μου ηχούν στην καρδια-αφήνω το περιθώριο και να μην είναι)...Εγω όμως γιατί να επηρρεάζομαι έτσι?<br />Χαλιέμαι εγώ χωρίς λόγο..ο άλλος δεν φταίει γιατι λειτουργεί όπως "γουστάρει"...<br />Το ότι εγώ πέφτω είναι δικό μου το λάθος και δεν έχω βρει τον τρόπο να το περιορίσω..<br />να δω το σκηνίκό απλά σαν γεγονός..πιθανόν να βγάλω και κάποιο συμπέρασμα...και να συνεχίσω να περνάω καλά...<br />Μετά απο λίγο που θα το εκλογικεύσω θα ξανανέβω..και μετα που θα γίνει πάλι κάτι θα ξαναπέσω..και η διαδικασία αυτή συνεχίζεται συχνά πυκνά..χωρίς τελειωμό...<br />Είναι πολύ οδυνηρό αυτό το σκαμπανέβασμα...Κάτι πρέπει να κάνω γιατί ένα μυαλό χειμώνα καλοκαίρι δεν θα την βγάλουμε καθαρη μου φαίνεται...<br /><br />Και ένα άσχετο σκηνικό...Δεν το γράφω αλλού μιάς και συνδέεται με τις σημερινές μου εντυπώσεις..Στο δρόμο συναντήσαμε ένα μεγάλο κύριο σε κατάσταση μέθης που φώναζε επαναλαμβανόμενα.."μην βιαστειτε να μεγαλώσετε θα χάσετε πολλά..θα παιδεύεστε..."<br />Τα λόγια αυτά μου έκαναν κάτι έντονο στην καρδιά...Έπειδη ανέκαθεν ανέλυα πολύ τις καταστάσεις είχα την αίσθηση ότι μεγάλωνα πιο γρηγορα απο ότι πρέπει..και δεν το άντεχα...<br />Βαδίζοντας πλέον στα 22 και κάθε μέρα γνωρίζοντας όλο και περισσότερο τον ευατό μου μέσα απο τους άλλους ξέρω πως συναισθηματικά έχω ζήσει πολλά πράγματα..γιατι ότι ζω το βιώνω πολύ έντονα..(και τη χάρα και τη λύπη...)άλλα όσοι με ξέρουν καλά-λίγοι- γνωρίζουν τον ενθουσιασμό και την τρέλα που κρύβω μέσα μου...<br /><br />Τώρα αν κάποιος δεν με ξέρει καλά νομίζει πως είμαι άτομο αρκετά σοβαρό, ισσοροπημένο που ξέρω τι 8ελω(ανάθεμα και αν βγάζω άκρη..)και με μία εσωτερική ηρεμία(ενώ μέσα μου γινεται ένας τρελός πανικός)...<br /><br />-Πάλι αλλού με πήγε η σκέψη μου φαινεται..σε ψυχογράφημα κατέληξα...-<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-114075736450553261?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1140647099025776722006-02-23T00:20:00.000+02:002006-02-23T00:24:59.033+02:00Ειλικρίνεια..<br />Αλήθεια...<br />Ζεστασιά..<br />Βλέμμα...<br /><br />Τέσσερις λέξεις..Πόσα νοήματα..?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-114064709902577672?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1140456140605439872006-02-20T18:12:00.000+02:002006-02-20T19:22:24.133+02:00Τελικά ένα πρόβλημα πότε λύνεται;<br />Όταν πάψει να σου χτυπά την πόρτα σε τυχαία χρονικά διαστήματα;<br />Το τελευταίο διάστημα όλο έχω την αίσθηση ότι λύνω όσα με απασχόλουν και τελικά κάνω λάθος...<br />Τα ίδια σύναισθήματα για παλίες καταστάσεις...Μέχρι πάλι το μυαλό να βρει τις "κλισέ" λογικές σκέψεις που θα μου δώσουν την ψευδαίσθηση της ανακούφισης...<br /><br />Με έχει κουράσει ο συναισθηματισμός μου...θέλω να σκέφτομαι πιο λογικά...αλλα και πάλι δεν μου φτάνει αυτό...<br /><br />Θα μπορούσα να παρομοιάσω τις σκέψεις μου το τελευταίο διάστημα σαν ένα κουτί...Το εσωτερίκο είναι γεμάτο συναισθηματισμό...και το περιτύλιγμα γεμάτο "εντυπωσιακή" λογική....Όμως δεν τα ανοίγω γιατί διστάζω να δω το "μέσα"..το βαθύ...<br /><br />Φοβάμαι να αντιμέτωπίσω το βάθος του ευατου μου...και με την ιδέα και μόνο ότι μπορεί κάποια στιγμή τα περιτυλίγματα να παλιώσουν τρομάζω περισσότερο....<br /><br />Νιώθω ότι έχουν γίνει κάποιες καταστάσεις που δεν μου αφήνουν το περιθώριο να σκεφτώ ουσιατικά..Ή μηπως το νομίζω;<br /><br />Πάντα θεωρούσα σημαντικό να ανοίγεις την ψυχή σου να την ξεδιπλώνεις..Να δείχνεις τις πληγές σου..τα αδύνατα σημεία.. δυστυχώς όμως ήρθε η στιγμή που με κλείδωσε...και έπαψα να το κάνω...ή σωστότερα το κάνω πολυ πιο επιλεκτικά...και σε πολυ πιο επιφανειακό βαθμό....<br /><br />Δεν μιλάω σαν πληγωμένη..ή σαν ξεχωριστή που βιώνω ό,τι βιωνω...<br />Συνειδητοποίησα-πολυ αργά- ό,τι οι περισσότεροι έτσι λειτουργούν...<br />ψάχνουν "πανοπλίες" να διαφυλλάξουν τον ευατό τους...<br /><br />Το αν αυτό μου αρέσει..είναι ένα άλλο θέμα που πονάει πολύ..και είναι ανεξάντλητο...<br /><br />Το θέμα είναι να συνειδητοποιήσω αν εγώ φοράω αυτή την "πανοπλία" 'η αν απλά κοροιδεύω τον ευατό μου....<br /><br />Είναι σημάδι προστασίας το γεγονός να νιώθεις να κλείνεσαι;<br />Σημαίνει κάτι το γεγονός ότι όλο και συχνότερα νιώθεις να έχεις όλο και λιγότερη ενέργεια..ή ακόμη και όταν έχεις δεν ξέρεις πως να την διοχετεύσεις;<br />Απο την άλλη τι παλέυει να σου πει ο ευατός σου όταν ενώ νιωθεις βαθεία συναισθήματα για κάποια άτομα...δεν μπορείς να τα κοιτάξεις στα μάτια...;<br /><br />Προσωπικά ειναι ένα από τα πράγματα που με πονανε πιο πολύ...<br /><br />Έχω το ελάττωμα ότι τα μάτια μου είναι άμεσοι καθρέφτες της ψυχής μου...Αν υπάρχει ένα ράγισμα στη σχέση μου με ένα άτομο σχεδον αδυνατώ να το αντικρύσω..<br />Για να κοιτάξω κάποιον στο βάθος το ματιών του πρέπει να νιώθω τα πάντα καθαρά...τα συναισθήματα,οι σκέψεις τα πάντα...<br /><br />Σίγουρα όλα τα παραπάνω(συναισθήματα,σκέψεις κτλ....)δεν νοθεύονται απο μικροπροβλήματα της καθημερινότητας...είναι κάποια πράγματα πιο βαθεία που πολλές φορές δεν μπορείς να τα εξηγήσεις στον άλλο...ή ακόμη και αν προσπαθήσεις παίρνεις το ρίσκο να θεωρηθείς υπερβολική αν ο άλλος δεν έχει τη διάθεση να συζητήσει...<br /><br />Βέβαια,δεν είναι λίγες οι φορές που έχω μπει στη διαδικασία να το κάνω..και τις πιο πολλες φορές δεν μου βγήκε σε κακό...<br />Στην περιπτωση αυτή εξάλου ισχύει ο νόμος "δράσης-αντίδρασης"...<br />Δεν γίνεται να νιώθεις έτσι απο το πουθενά και επίσης είναι αδύνατον να μην το αντιλαμβάνεται και ο άλλος....<br /><br />Πιστεύω πολύ στις ενέργειες που ανταλλάσουμε μεταξύ μας...γι'αυτό και τις πιο πολλές φορές δεν μπορώ να ξεχωρίσω στο μυαλό μου αν το ερέθισμα που δέχομαι είναι ένστικτο ή ενέργεια.....<br /><br />Αυτό που με στεναγχωρεί πιο πολύ απο όλα είναι ότι ενώ πάντα πάλευα χωρίς όρια για το ουσιατικότερο...και συνέχίζω να το κάνω την τελευταία περίοδο αισθάνομαι μία κούραση...μία περίεργη κούραση...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-114045614060543987?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1140158462808017162006-02-17T07:02:00.000+02:002006-02-17T08:41:02.826+02:00Ξημέρωσε...<br />Δεν μπόρεσα σήμερα να κοιμηθώ...Η αιτία άγνωστη...<br />Δεν έκανα καν την απόπειρα να ξαπλώσω...<br />Δεν έχω ανοίξει το παράθυρο να δω τη μέρα που ξεκινά...<br />Λένε πως μία νέα μέρα μπορεί να είναι μία νέα αρχή,ένα νέο ξεκίνημα<br />-αν και μέχρι πριν λίγες μέρες πέρασα μία φάση που δεν ξεχώριζα την μία μέρα με την άλλη...<br /><br />Με ταρακουνούσε το γεγονός αυτό...αλλά ήμουν τόσο βυθισμένη στον δικό μου κόσμο...που ένιωθα ανήμπορη να κάνω κάτι για να το αλλάξω...<br />Θεέ μου πόσο δύναμη έχει το μυαλό...<br />Όλα ξεκινάνε και τελειώνουν σε αυτό...Εάν κολλήσει σε σκοτεινά μονοπάτια,μπορείς να αρρωστήσεις,να φτάσεις στο πάτο,να πεθάνεις ψυχικά και σωματικά...<br />Πόσο δύσκολο είναι να με καταλάβω εκείνες τις μέρες...<br />Νιώθω τον ευατό μου ξένο...<br />Νιώθω να παιδεύται και εγω τον αντιμετωπίζω με τόση αδιαφορία...<br />Πνίγομαι,δεν επικοινωνώ,κλείνομαι..<br />Χάνομαι στο δίκο μου κόσμο..ένα κόσμο που εκείνη την στιγμή τον σιχαίνομαι...που στήνει λουκέτα στην επαφη με τον ευατό μου, με την γη,με εσενα...<br /><br />Εν αντιθέσι, τις ημέρες που ξεκινάς με χαμόγελο τα βλέπεις ολα πιο αισιόδοξα..πιο όμορφα...<br />Και αυτό γιατί:<br />δέχεσαι τον ευατό σου...<br />αγκαλιάζεις τα θέλω σου και τους τρόπους αντίδρασής σου...<br />βγαίνεις εξω και αναπνέεις, παρατηρείς, υπάρχεις, νιώθεις,χαμογελάς με την ψυχή σου...<br />και βλέπεις καθαρά...(ω ναι δεν υπάρχουν αυτα τα δάκρυα που σου θολώνουν το τοπιο γιατι απεγνωσμένα προσπαθείς να τα κρατήσεις..)<br /><br />Όσα και αν έχω περάσει και όσες φορές και αν έχω προσπαθήσει να μετριάσω τις σκοτείνες μέρες,δεν το έχω καταφέρει...<br />Έρχονται τόσο απρόσμενα...χωρίς να προλάβεις να αντιδράσεις...<br />Δυστυχώς δεν τις αναγνωρίζει το ανοσοποιητικό σου σύστημα,κάθε φορά είναι σαν να πονάς για πρώτη φορά...<br /><br />-βέβαια εκει που πονούσα μήνες,τώρα πονάω μέρες... -<br /><br />ναι είναι πρόοδος..το νιώθω...αλλά και πάλι βλέπω ό,τι δεν έχω φτάσει εκεί που θέλω...<br /><br />Μερικές φορές μέσα μου πηγάζει μία περιέργη ανομολόγητη αισιοδοξία..<br />Υπάρχουν και στιγμές που νιώθω πολυ δυνατή,έτοιμη να παλέψω για τα ονειρά μου και τα θέλω μου...<br />Έτοιμη να ζήσω...να νιώσω...<br /><br />Υπάρχουν στιγμές που συνειδητοποιώ πως ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω... Δεν γίνεται να χάνω την αίσθηση του ζω...<br /><br />Σκεφτομαι "ζεις μοναδικές στιγμές σε μία πόλη...που αν φύγεις εσυ και τα ατομα που αγαπάς απο εδώ θα πάψεις να έχεις αυτή την αίσθηση του "ανήκω εδώ"......ζήσε,νιώσε με όλες σου τις αισθήσεις,ρούφηξε κάθε στιγμή....<br />είσαι με άτομα που οι συνθήκες της ζωής σε έχουν φέρει κόντα τυχαία και κάποια στιγμή οταν όλοι επιστρέψουμε στις βάσεις μας πιθανον θα χαθείς...χωρίς να το θελήσεις...."<br /><br />Ένα κουβάρι στο μυαλό μου....τι γίνεται στο μυαλο μου,στην ψυχή μου....;<br />Και ακόμη περισσότερο τι γίνεται στο μυαλο του καθενός...<br />Πόσες φορές παρατηρώ τα μάτια των άλλων...Πόσο θέλω να ψάχνω τι αισθάνονται οι ψυχούλες...να χαθώ σε κόσμους...να δώ για λίγες στιγμές τη ζώη μέσα απο μάτια άλλων....<br /><br />Σκέψεις,σκεψεις...χωρίς καμία λογική...τοποθετημένες σε μία σειρα τυχαία......χωρίς αρχή και τέλος....<br /><br />πόσο δύσκολο είναι να βάζεις τίτλο στις σκέψεις σου.....<br />Δεν θυμάμαι κάν απο που ξεκίνησα...που κατέληξα..και αν κατέληξα κάπου....<br /><br />Μια καλημέρα...μία ευχή...μία ζωτικη θετική αλλαγή.....ένα νόημα.....ένα όνειρο που χαιδεύει τα μαλλια της πραγματικότητας....<br />μία αλήθεια που κάνει τη ζωή να φτερουγίζει απο μέσα μας....<br />μία μέρα χωρίς χαμένες στιγμές...εύχομαι σε όλους...όλους......<br /><br />Στα ατομα που αγαπώ...<br />Στα άτομα που με νιώθουν γιατι με στηριζουν και με βοηθάνε...<br />Στα ατομα που δεν με νιώθουν γιατι μπορούν να μου περιγράψουν πως είναι η ζωη κοιτώντας την απο ένα άλλο "παράθυρο"....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-114015846280801716?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1139942490059467732006-02-14T19:56:00.000+02:002006-02-14T20:41:30.326+02:00Περνάνε οι μέρες και κάποιες αλήθειες μέσα μου αρχίζουν και κατασταλλάζουν...<br />Τα συναισθήματα ανάμεικτα..Πόνος,δάκρυα,αδιαφορία κάποιες στιγμές ακόμη και οργή...<br />Δεν αντέχω να νιώθω έτσι..Δεν μπορώ...Χάνω την ψυχική μου ηρεμία...<br />Νιώθω πως όσα πίστευα τοσο καιρό χάθηκαν σε μία στιγμή...<br />Μπορεί τα συμπεράσματα να τα έβγαλα γρήγορα...μπορεί να είναι και λάθος..και πόσο θα με ανακούφιζε να ήμουν λάθος...<br />Να γίνει κάτι που να με κάνει να νιώσω άσχημα..ότι δεν είναι έτσι...<br />Είναι λιγότερος ο πόνος από τις τύψεις για τα λάθος συμπεράσματα που έβγαλα απο το συναίσθημα που νιώθω τώρα...<br />Στεναγχωριέμαι,πονάω,πνίγομαι....<br />Δεν αντέχω να νιώσω ότι και πάλι έκανα λάθος επιλογές....Λάθος κρίσεις...<br />Μόνο ένα μεγάλο γιατί νιώθω μέσα μου...νιώθω ένα βάρος... αρνούμαι να το πιστέψω..δεν αντέχω να το πιστέψω...<br />Μήπως βλέπω ευαισθησίες εκεί που δεν υπάρχουν...:;<br />Mήπως περιμένω από λάθος άτομα να με κοιτάξουν στα μάτια και να διαισθανθουν τι νιώθω;<br />Και πάλι δε σου ζήτησα να διαισθανθείς οτί πονάω...δεν το απαίτησα στο είπα ξεκάθαρα...και περίμενα κάτι απλό μία μικρή κίνηση... κατι λιτό και αληθίνο για να σε νιώσω δίπλα μου... όμως εσύ δεν ήσουν... ήσουν πιο μακρία και απο το άπειρο...έχασα την παρουσία σου....<br />Στο είχα πει δεν μου αρέσει να παρακαλάω...δεν υπήρχε λόγος να σε παρακαλέσω για κατι που δεν είχα αμφιβολια ότι θα το έκανες...<br />Μου λες το γιατί;Αυτή τη στιγμή πονάω και δεν θα το μαθεις ποτέ....<br />Δεν θα σου δώσω να καταλάβεις ούτε στο ελάχιστο το βάρος της ψυχής μου....<br />Δεν ξέρω..νιώθω πως κάτι έχω καταλάβει λάθος σε αυτό το παιχνιδι που λέγεται ζωή...<br />Τα βλέπω ομορφότερα;Τα βλέπω ιδανικά;Tα βλέπω απο την δική μου οπτική γωνία;Δεν ξέρω τι ακριβώς δεν κάνω σωστά...Πάντως ότι και να είναι εγώ πονάω....<br />Και να σου πω και κατι άλλο;Εγώ σε αγαπάω πολυ,πραγματικά....<br />Και αν χρειαστείς κάτι θα σε βοηθήσω πάλι..όπως παλιά...αθορυβα και διακριτίκα....Μου αρκεί να σε βλέπω να χαμογελάς....Μακάρι να ήξερες πόσες φορές έκλαψα όταν έβλεπα σκιά στα μάτια σου... Πόσο σε σκεφτόμουν και πόσο δεν άντεχα την αδικία να σε βλέπω να νιώθεις έτσι...<br />Γιατι με έκανες να αισθανθώ έτσι;Μάλλον δεν θα καταλάβω ποτέ... δεν θα έχω τη δύναμη ποτέ να σε ρωτήσω...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-113994249005946773?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1139862908554624582006-02-13T21:34:00.000+02:002006-02-13T22:35:08.970+02:00Αυτές τις μέρες συγκυριακά έτυχε να μείνω μόνη...<br />Μια μοναξιά που πολλες φορές με έφτασε στα όρια μου...<br />Κάτι εικοσιτετράωρα που μέτρησαν τελείως διαφορετικά μέσα μου...<br />Ξεκινούσα μία μέρα,περιμένοντας απλά να τελειώσει...<br />Έκανα χιλιάδες ανούσια πράγματα με σκοπό να σκοτώσω τον εχθρό<br />μου,τον χρόνο...<br />Μέσα σε αυτή την οκνηρία και την ανουσιότητα που ζούσα με χτυπούσαν και κάποια χαστούκια,τα οποία με πονούσαν.....<br />Τα χαστούκια αυτά άλλος τα ονομάζει σκέψεις,άλλος διαπιστώσεις και άλλος κάποιος άλλος θα ελεγε πως κάποια πράγματα απλά φαίνονται...<br />Έκανα πολλές κινήσεις να τα αποφύγω..τα έβλεπα να έρχονται και εγώ απλά τα ερμήνευα "χαιδέματα"...<br />'Ομως μου φώναζε μια φωνή μέσα μου "τι σόι χαιδέματα είναι αυτά που σε πονάνε τόσο;Άνοιξε τα μάτια σου..."<br /><br />Αχ αυτή η φωνή πόσο ξεκάθαρα μας λέει κάποιες σκληρές αλήθειες και πόσο δύσκολο μας έιναι να τις δεχτούμε;<br />Τις περισσότερες φωνές την ταυτίζουμε εσφαλμένα με τις απαισιόδοξες σκέψεις παρηγορώντας τον ευατό μας πως η φωνή αυτή ειναι κόρη της ανασφάλειας και του φόβου...<br />Πραγματικοί γονείς της είναι η αλήθεια και η διακριτικότητα.. αυτη η φωνή έιναι ποτισμένη με ειλικρίνεια αλλά δεν σε αναγκάζει ποτέ να την πιστέψεις...σε αφήνει να διαλέξεις εσύ την ερμηνεία της..γιατι γνωρίζει πως έσυ ,και μόνο εσύ, είσαι πρωταγωνιστής της ζωής σου...<br /><br />Είχα μία συζήτηση σήμερα με ένα πολυ αγαπημένο πρόσωπο και μου είπε πως "ο χρόνος τα δείχνει όλα.."και επείδη η αλήθεια αυτής της φωνής φαίνεται στο χρόνο δεν θα σε πιεσει πότε να σου αποδείξει κάτι..<br />Περιμένει το πλήρωμα του χρόνου να φανεί...<br /><br />Ας ακούμε καποιες φορές αυτή τη φωνή..ας έχουμε τη δύναμη να δούμε κάποια πράγματα κατάματα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-113986290855462458?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1139839779857985342006-02-13T15:17:00.000+02:002006-02-13T16:09:41.223+02:00Ανέκαθεν έβαζα τον ευατό μου σε δύσκολες διαδικασίες..<br />νόμιζα πως αυτές και μόνο αξίζουν,θα με πάνε ένα βήμα παραπέρα..<br />ένα βήμα για να αγγίξω τον ευατό μου και ακόμη περισσότερο<br />τους άλλους...<br /><br />Πίστευα πως "ό,τι αξίζει πονάει και είναι δύσκολο..."<br />Άραγε ισχύει αυτό;<br />Γιατί να πονάει;<br />Kαι γιατί να είναι δύσκολο πάντα;<br />Μπορεί να κρύβεται και στα πιο απλά,καθημερινά πράγματα ...<br />Είμαστε σίγουροι ότι τα βλέπουμε;<br />Οτι αφήνουμε τον ευατό μας να τα αισθανθεί;<br />Πόσες φορές παλεύοντας για ένα δύσκολο-χάνοντας τον ευατό μου-<br />δεν έζησα τα απλα καθημερίνα πράγματα;<br />Nόμιζα πως ο στόχος της ζωής μου ήταν αυτό και μόνο ακυρώνοντας όλες μου τις αισθήσεις για ο,τιδήποτε άλλο...<br /><br />Και με όλα αυτά δεν απαρνιέμαι το πιο βαθύ,το ουσιαστικό αυτό που σε κάνει να νιώσεις κάθε πτυχή του ευατου σου..την πιο γυμνή..την πιο ανυπεράσπιστη...<br /><br />Το πρόβλημα δεν έιναι να παλεύεις για κάτι που αξίζει...<br />το πρόβλημα είναι να ψάχνεις να παλέψεις σαν αυτοσκόπο..<br /><br />Μήπως κυνηγάς το δύσκολο γιατί έχεις κατι στο μυαλό σου...<br />κάτι που νομίζεις πως μόνο εσύ με την αγάπη σου και το ολοκληρωτικό σου δόσιμο θα το καταφέρεις...;<br />όμως αν ο άλλος δεν τα θέλει;<br />αν δεν είναι έτοιμος να πάρει τιποτα απο σένα;<br />Tι κάνεις εκεί;<br />Συνεχίζεις να παλεύεις γι'αυτο "το δύσκολο" που πλέον στα μάτια σου φαντάζει δυσκολότερο γιατί αναλαμβάνεις και το έργο να προσπαθήσεις να "πείσεις" τον άλλον ότι έχεις πολλά γι'αυτόν,πάρα πολλα...<br /><br />Και όταν έρθει το ψυχρό πρωινο που ξυπνήσεις;<br />Όταν συνειδητοποιήσεις πως όσα έχεις να δώσεις απλά σαπίζουν μέσα σου...;<br />Και ξάφνου θυμάσαι πως όλο αυτό τον καιρό κάποιες φωνές σου φώναζαν να προχωρησεις και εσυ πάλευες ακόμη πιο πολυ τι κάνεις;<br />Aπομακρύνεσαι απο την κατάσταση;<br />Συνειδητοποιείς ότι αυτός που πάλευες τόσο καιρό ήταν ο ευατός σου;<br /><br />Oπότε δεν πονάει πάντα ό,τι αξίζει...και όταν πονάει,υπάρχει ο λόγος..<br />και εκει όντως αξίζει να "φτασεις στον πάτο εκεί που δεν υπάρχει πιο κάτω.."<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-113983977985798534?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1139760119713777822006-02-12T17:56:00.000+02:002006-02-12T18:01:59.713+02:00Δεν ξέρω αν κάτι έχω να πω..<br />ή αν δεν υπάρχουν λόγια..<br />όσα και αν νιώθω σ'αγαπώ<br />χάνονται μεσ' στα χρόνια..<br />γιατι το όνειρα ξανά γίναν η φυλακή μου?<br />και το κορμί μου τριγυρνα ψάχνοντας την ψύχή μου?<br />δεν είναι λίγες οι φορές που θέλεις να αλλάξεις..<br />να κάνεις άλλα όνειρα μέσα στους να κουρνιάσεις...<br />όνειρα που για μια φορά να γίνουν η ζωή σου..<br />στο παραμύθι σου να δείς να απλώνεται η ψυχή σου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-113976011971377782?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22341717.post-1139759649286311652006-02-12T15:52:00.000+02:002006-02-12T17:54:09.293+02:00Δεν ξέρω γιατι ακριβώς γράφω....δεν ξέρω καν γιατί βρισκομαι εδώ... βασικά νιώθω τόσα πράγματα που δεν τολμάω να παραδεχτώ και εγώ η ίδια...αν αναλογιστώ πόσα νιώθω,πόσα αισθάνομαι...και πόσα απο αυτά μπορώ να εκδηλώσω θα τρελαθώ...δεν ξέρω αν θα με βοηθήσει τελικά να καταγράφω σκέψεις....ο χρόνος θα δείξει... καλή αρχή...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22341717-113975964928631165?l=moonshine84.blogspot.com' alt='' /></div>moonshinehttp://www.blogger.com/profile/06424821666989562970noreply@blogger.com2